Sıcak, çok sıcak bir gündü. Okula kayıt olmak için gelmişti bu güneş dolu binanın bahçesine ve biraz gölgeye ihtiyacı vardı. Aradığı gölgeyi hemen ötede oturan bir kız paylaşıyordu. Gitti, yanına sıcaktan ve yorgunluktan şikayet ederek oturdu. Hava gibi sıcak bir karşılama ile tanışıverdi gölgesinin ortağı ile..

Gölge arkadaşı yalnız değildi o gün binada olan iki arkadaşı eşlik ediyordu. Kızların sohbetleri ilerlerken onlarda dahil oldular. Yorgundu kız. Yüreği yara içinde bulduğu arkadaşları, biraz olsun dinlendirmişti yüreğini ama biri vardı aralarında, biri.. Tanıştığı gölge arkadaşının sevgilisi.. Kızın hayatı boyunca hayalini kurduğu adamın bir tasviri. Orda karşısında sahibi ile duruyordu. Yapacak ne vardı? Telefon numaraları verilip ayrıldılar..

Bir zaman sonra tekrar bir araya geldiler ve delikanlı her konuşmaya başladığında sevgilisini her öptüğünde onları uzaktan izleyen kızın yaralı yüreği paramparça oluyordu. Karar verdi hem kendine hemde o çifte zarar vermemek adına bir daha görüşmeyecekti.. Ve görüşmedi..

Şimdi, bilgisayarının monitöründeki resme bakıp o duyguları hissetti. Karşısında duran adamın resmi üç buçuk yıl önce sahibli bir adam olan Olcay’ın ta kendisiydi..Bu kez yalnız bir adam olarak tanrı yeniden karşısına çıkarmıştı onu. Bir an bile tereddüt etmeden açtı yüreğini ona.. aşklarının başlamasının üzerinden henüz üç hafta geçmişti ki harika bir evlilik teklifi ile sağlamlaştırdılar ilişkilerini..

Şimdi mi? artık evlendiler..

Dönüşü yok arttık ki
Bu aşkı bitiren sensin
Gerçekten Sevseydin beni
Hiç bırakmazdın bunca sevgiyi

Biten bir sevda bu
Son perde oyunu
Ve gözler yine yaşlarla dolu
Bunca hasretin
Bu sevginin sonu
Yine hüsran oldu

çekemedin
Tek bir gülü
İşte budur ayrılık günü
Suçlu sensin yada benim
Ne fark eder ki
Sev yada sevme beni
Bundan sonra sana
Nasıl karışıyım ki

Yalan olmuş bu sevgi böyle
Unutmak tek çare
Bu ayrılık şiiridir sana benden hediye
Bilmem beklide boş yere