‘yıldızlar’ Yazı Arşivi

Dinliyorum benim için yazdığın şarkıyı
Her cümlesi içimde senden bir iz gibi
Şu an yalnızım acıyor içim
Çünkü Sensizim!..
Hayatı yaşamak isterdim oysa
Yanında, kollarında ah gözlerinde bi tanem
Bir başımayım ellerimde hatıralar var
Ağlamak istiyorum ama yapamıyorum
Gözyaşlarım beni terk edeli hayli zaman olmuş
Şarkının en hüzünlü yerinde tutamıyorum kendimi
Haykırıyorum tüm gücümle yıldızlara
Dolunay paylaşıyor acımı mehtabında gizlenerek
Her şey acı veriyor, her şey uzak geliyor
Sensizken, sevgisizken
Yokum ben zaten,
Kaybolmuşum zamanın olmadığı en güzel yerde
Anlıyor daha bir insan aşkın kıymetini
Cennetin kalbindeyken bile sevdiğini arıyor elleri!…

Sakin ve yalnız geçen bir gecenin
En koyu derinliklerinde gördüm seni
Yıldızlar senin etrafında toplanmış
Ben ise uzaktan izliyordum biçare
Yıldızların yerinde olmak isterdim oysa
Sana uzaktan değil de yakından bakabilmek
Senin için çarpan kalbimi sana duyurabilmek
İmkansız şeyler var mıdır hayatta?
Olmasa bile sen imkansızsın benim için…
Ellerimi uzattığımda onları tutamayacak kadar,
Ağladığım zaman gözyaşlarımı silemeyecek kadar,
Mutlu olduğumda gülümsediğimi göremeyecek kadar…
Hayat sensiz geçmeyi reddediyorsa ben ne yapabilirim!
Günün her saniyesinde seni düşünüyorsam,
Senden bahsedilirken uzaklara bakıp dalıyorsam,
Seninle konuşmak için her yolu deniyorsam…
Ben ne yapabilirim!?
İmkansız bir şey için hala umudumu yitirmiyorsam
Belki de imkansız olmadığını hissettiğimdendir, diyorum
Olur ya bir gün ellerimizde baston karşılaşırız
İki yaşlı, iki eski arkadaş, iki kavuşamayan…
Oysa ben bunları bile göremeyecek kadar uzağım sana
Senin yanında olan kişilerden bile uzak
Ben ne seninle konuşabiliyorum,
Ne sesini duyabiliyorum,
Ne de sana dokunabiliyorum…
Sen sadece rüyalarımda gördüğüm bir aşksın benim için
Bir gün gerçek olmanı bekleyecek kadar
Muhteşem bir rüyasın…

Haykırmak istiyorum aşkımı
Denizlere-fırtına-gökyüzene-kuşlara
Beni duyan kuşlar gözyaşlarına boğuldular
Yağmur yağdı zannettiler tüm şehirdekiler
Beni duyan fırtına sessizliğe büründü
Adeta yıldızlara haykırdım aşkımı birden söndüler Aşkımızın aydınlığından yarim.

Gökyüzüne bakarken yıldızların gözlerine takıldığı gibi takılmak isterdim aklına..
Ya da yanlızlığında gözlerini yanlızca bir noktaya dikip öylece kalırsın ya,
işte öylece kalmak isterdim yüreğinin en kuyu köşesine..
ben kimim mi?
bazen bir güneşim her sabah sana doğan
bazen bir ses yüreğinin derinliklerinden gelen
bazen gökyüzündeki bir bulut,
soludugun hava ,suyun ,ruhun,canınım senin..
aslında ben senim
her gün benimle başlarsın yeni güne,benimle bitirirsin
benimle aglar benimle gülersin..
benimle tutunursun hayatın o en uç noktasına..
benimle kucaklarsın baharı,böcekleri,kuşları.
bu şehrin gürültüsünü tozunu dumanını da hep benimle paylaşrsın..
ben aslında senim dedim ya sana
ben hep seninleyim ve hiçbiryere gitmedim
herzaman yanında yüreğindeydim
SEN HİÇ FARKETMESEN DE…

Sensizim…bir gece vakti karanlık gözlerime bir sen…hayalden ibaret hayaline bir hayal gerek…
Sensizim…beklerken kollarımın boş haliyle rüyalarıma gelmeni nasıl da
istedim masum bir çocuğun gülümseme araması
gibi…Bir an, bir lahza nasıl da doğmanı bekledim
sabahları günlerime güneş gibi…Yada gecelerime ay gibi doğmanı…Yıldızlar gibi dünyamı beyaz pırlantalara bürümeni gözlerinle…Bir aşk kırıntısı kalbinden kalbime yada bir parça sevgi gönlünden gönlüme gizlice sessizce karanlığı yırtarak gelse, adımın ardına kazısam adını hesapsızca, gözlerimin benliğini seninle doldursam gözbebeklerimden kalbime usul usul…Seni Seviyorum…Biliyorum bu aşk beni sessizce her gün sana bağlıyor…Bir şey söyleyemem ya da konuşamam…sadece akar harflerim kallbimin kalbinden parmaklarımdan deli deli hırçınca hesapsızca bir ruhsatsız mürekkep gibi…