Sevgiye muhtaç büyüdüm ben,hiçbir zaman tutunacak dalım olmadı.Çocukluk yıllarımda hayata sımsıkı bağlanacağım anılarım olmadı.Bir seçim değildi yaşamak.Ya varsın ya yoksun gibi bir soru değildi.Kolay kolay rest çekemezdin hayata.Ama sanki şimdiler öyle.Bunları kime anlatıyorum ki?

Dediğim gibi sevgiye muhtaç oldum daima.Onca kalabalık arasında hep yalnızdım.Uğraşılardı bazen bana,ağlamak gelirdi içimden.Kin beslerlerdi,kötü davranırlardı.Bir acıydı yaşamak,sevgiye muhtaç yaşamak…

En zor olanda sabahları ;
onun yokluguna uyanmak, bile bile uyanmak,uyandıgında aklında hiçbişe yokken birden onun gelmesi ve kalbinden giren sancının tüm vücudunu sarması,iliklerine kadar o sancıyı hissetmek,sanki o gün hiç bitmicekmiş gibi uyumak istersin hep uyumak hiç uyanmamak.
En zor olanda sabahları;
yataktan kalkmaya üşenirsin hem kalksan nolucakki o yokken çok sevdigin kahvaltı bile zehir olur.bogazından hiç bişe geçmiceni bile bile o masaya oturmak,onsuz oldugunu bile bile.
En zor olanda sabahları yeni bir güne yeniden onsuz uyanmak ve hergün oldugu gibi beklemek dakikaları sayarak beklemek,gelmicegini bile bile beklemek,akşam etmek ve yine acılarla uykuya dalmak yeni güne yeni sancılarla uyanacağını bile bile…

Yaram kan kaybediyor
Kan’a ihtiyacım var
Aslında kan’a değil
Sana ihtiyacım var

Atakan Korkmaz