‘ve’ Yazı Arşivi

Hintli bir yaşlı usta, çırağının herşeyden sürekli şikayet etmesinden bıkmıştı. Bir gün çırağını tuz almaya gönderdi. Yaşamındaki herşeyden mutsuz olan çırak döndüğünde, yaşlı usta ona, bir avuç tuzu, bir bardak suya atıp içmesini söyledi.
Çırak, yaşlı adamın söylediğini yaptı ama içer içmez ağzındakileri tükürmeye başladı.
“Tadı nasıl?” diye soran yaşlı adama öfkeyle “Acı” diye yanıt verdi.
Usta kıkırdayarak çırağını kolundan tuttu ve dışarı çıkardı. Sessizce az ilerideki gölün kıyısına götürdü ve çırağına bu kez de bir avuç tuzu göle atıp, gölden su içmesini söyledi.
Söyleneni yapan çırak, ağzının kenarlarından akan suyu koluyla silerken aynı soruyu sordu:
“Tadı nasıl?”
“Ferahlatıcı” diye yanıt verdi genç çırak.
“Tuzun tadını aldın mı?” diye soran yaşlı adamı, “Hayır” diye yanıtladı çırağı.
Bunun üzerine yaşlı adam, suyun yanına diz çökmüş olan çırağının yanına oturdu ve şöyle dedi:
“Yaşamdaki acılar tuz gibidir, ne azdır, ne de çok. Acının miktarı hep aynıdır. Ancak bu acının acılığı, neyin içine konulduğuna bağlıdır. Acın olduğunda yapman gereken tek şey, acı veren şeyle ilgili duygularını genişletmektir. Onun için sen de artık bardak olmayı bırak, göl olmaya çalış.”

hayatın kendisi acı çekmek sanırım yaşamak zorundaysan eğer acılarıda kabul ediceksin yaşamak istiyorsan eğer acılarla mücadele edip ayakta durmayı bileceksin söylenildiği kadar kolay olmuycak tabi ama alışıcaksın yavaş yavaş için yana yana kabul ediceksin acıları acılar acılar insanları olgunlaştırırmış derler nekadar doğru her acı bir tecrübe insana acı çektikçe acılarala yoğruldukça çok yol alıyor insan belkide doğanınn kanunu bu acı çekmeden büyüyemiyor insan herkesin yüreği farklı acılarla yanıyor heleki bu hayal kırıklığıyla sonuçlanan bir aşk acısıysa işte ozaman ömründen ömür gidiyor içinden kimsenin duymadığı çığlıklar atıyorsun herşeye isyan ediyorsun ama görüyorsun ki güçlü olmaktan başka çaren yok seni senden iyi kimse anlayamaz iş başa düşüyor yüreğindeki acıyla kırtılan kalbini onarmaya çalşıyorsun bu çok kolay olmuyor senden birsürü şey alıp götürüyor belkide geri gelmiycek olan birsürü şey başta güven olmak üzere hayata olan güvencini yitiriyorsun herzaman temkinli davranıp herkese herseye soru işaretiyle yaklaşıyorsun hiçbirşeyi hesapsızca korkusuzca doya doya yaşayamıyorsun yşadığın o acı hep yüreğinin biryerinde durup arasıra ben burdayım diyor yaşanılanların silinmesi izlerinin yok olması mümkün olmuyor hayattta en güzel en mutlu anında bile yaşadığın o acı dolu günler aklına gelince yüzündeki o gülücüğü alıp gidiyor her nekadar kendini toparlamaya çalışsanda yaşanılanların acısı hiç silinmiyor önmeli olan yaşadıklarını kabullenip aklına geldiğinde yüreğindeki o acıdan bile zevk alabilmek ben bunları yaşadım deyip yaşadıklarım benim yanıma kar en büyük acı en büyük tecrübedir demek hayat acılarla özlemlerle sevgilerle güzel ne acı hayatı yalnız bırakır nede hayat acıyı o yüzden ne hayattan kaçmalı nede acıdan ayakta durup hayatada acıyda meydan okumalı herşeyden önce ben demeliyiz hayatta hiçbirşey insanın kendisinden değerli değildir herşeye açık olmalı insan hayattta ama hep ben diyerek ne olursa olsun ilk önce ben diyerek kendini önemseyerek .

Sözcükler dilimden dökülür
Susmak bir yere kadar gönül
Ağlamak yakışıyor mu hiç sana
Ah ağlama içim acır sen ağladıkça
Yüreğimden gelen sesleri dinle
Hisset ruhunda hapset gözlerinde beni
Beni sende yaşa ki
Seni nasıl içimde yaşattığımı anla
Anla her şeyimi bırakıp gidebileceğimi
Arkama baktığımda bir tek sen diye üzüleceğimi
Gözlerin buğulu penceresinde sadece sana ağlayabileceğimi
Ve yalnız seni sevdiğimi
Anla…
Ruhum kayıplara karışır
Uzaklarda bir yerde belki de tam yanıbaşında
Seni bekler, seni gözler, seni hisseder
Kalbim tutsak olmuş sensizliğe
Bir acı yerleşir yüreğime
Karanlık heryeri kapladığında
Sessizlik bir anda etrafımı sardığında
Yalnız sen yoksun diye yanımda
Korktuğumu ve unutulduğumu duyumsarım
Kayıp ve tutsak olmuş her şey ben de
Sen uzaklarda kendi hayatında
Bir kayıp.
Ben bir boşlukta sensiz hayatımda
Bir tutsak.

Sayıklarım kendimi bazen
Susarım içimden, yalnızlığımı saklarım
Acıların üstesinden gelmeye çalışırım
Kendimce yaşadığım hayatı sevmeye alışırım

Benden geriye kalanlara bakıyorum,
İki şeyin var olduğunu görüyorum
Seviniyorum kendimce!
Onlardan biri” Aşk”,
Sonuncusu ve en önemlisi ise “Sen”sin.

İlkbahar zamanında tanıştım seninle
İlk ay, ikinci haftasında
Uzun sohbetler, güzel anılar paylaştık zamanla
Birbirimizi tanıdık yavaşça,
Ben hayatımı anlatırken, sen hep dinlerdin beni
Bana destek çıkar, beni düşünürdün
Bense bundan fazlasını istemeye başlamıştım artık
Küçük titrek bir mum ışığının yansıması olmaktan çok
Her gün senin üzerine doğan bir güneş olmak istedim
Sadece beni dinlemenden çok seni tanımak istedim
Nefesini hissedecek kadar yakın olamayacağımı bilmeden,
Senin nefes alışlarınla hayata tutunmaya başladım
Bazen yalnızlıklara gömüldüm, sana söyleyemedim bunları
Yalnızlıktan çok seni üzmekten korktum sadece
Dertleri bir kenara bıraktım, belki de onlardan kaçtım yıllarca
Yıllar geçtikçe yeni anılar paylaştıkça büyüdüm zamanla
Öğrendim yaşayarak bazı şeylerin yalnız kalması gerektiğini
Tıpkı dolunayın binlerce yıldız etrafında olması kadar,
Kendi içinde yalnız olduğunu anladığım zaman…
Binlerce arkadaş, dost veya diğerleri,
Kendi içimde yalnızım ben aslında…
Cevaplar yıllarca üst üste birikiyor kalbimde
Açıp bakmak zor geliyor bana.
Cevapların doğruluğundan çok gerçeklerle yüzleşmek zor aslında…
Yıllar sonra gerçeklerin arasından sıyrılıp
Seninle ilk kez göz göze geldiğimiz yerde
Sana arkamı dönüp gittiğimde
Asla pişman olmadım diyorsam
İşte bu bir yalandır…
Gerçekler acıdır sevdiğim,
Yıllar sonra ilk ve son kez
Sana söyleme cesaretinde bulunuyorum
Seni Seviyorum…