‘sevda’ Yazı Arşivi

Gö­rüş­dük, da­nış­dıq, bu mə­nim bə­sim,

Bu han­sı qis­mət­di, han­sı za­man­dı.

Qəl­bi­mi ox­şa­dı is­ti nə­fə­sin,

Ürə­yim bu sev­da odu­na yan­dı.

Ba­xı­ram üzü­nə pa­yız bu­lu­du,

Ürə­yim sən­gi­məz qəm do­lu dər­ya.

Ba­xı­şın kök­süm­də qa­la­yıb odu,

Çox çə­tin bu dər­di an­la­maz du­ya.

Öt­mə­yib ara­dan ne­çə həf­tə, il

Bu qə­dər ya­nı­ram həs­rət qə­mi­nə.

Da­nış­sam dil-do­daq gü­nah­kar de­yil,

Qor­xu­ram alı­şan ürə­yim di­nə.

Açı­lan dərd de­yil söy­lə­yəm, de­yəm,

Süb­hə­dək ah­la­rım ahı­ma da­yaq.

Mən sə­nin ya­nın­da be­lə qəm­li­yəm,

Gəl mə­nim ya­nım­da ol­ma­yan­da bax.

Gö­züm­də yurd sa­lıb dağ­la­rın çə­ni,

Mil­yon­lar için­də tən­ha­yam, tə­kəm.

His­si­mi, ru­hu­mu, oy­na­dıb mə­ni,

Bəs nə­dir hey sə­nin ya­nı­na çə­kən?!

Ya­ğı­şa həs­rət­dir alı­şan çə­mən,

Şax­ta­dan do­na­caq sə­pə­lən­sə qar.

An­la­ya bil­mi­rəm, bil­mi­rəm ki, mən

Sev­di­rən gü­nah­kar, se­vən gü­nah­kar.

Giz­lət­mə həs­rət­li gö­zü­nü mən­dən

Göz­lə­rin gö­zü­mə yo­vuş­du, bəl­kə.

Nə vaxtdır qə­min­lə ol­mu­şam həm­dəm,

Har­da­sa yo­lu­muz qo­vuş­du, bəl­kə.

Müəllif: Sərdar zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az

Müəllif: Ahmet Yalçınkaya

Mən hər səhər bu yolun başına gəlirəm
keçəcəksən deyə buradan
gözləyərəm, gözləyərəm və gözləyərəm…

Uzaqda göründüyündə
qəfəsinə sığmaz ürəyim,
lalələr açar içimdə…
izah edilməz bir istilik bürüyər bədənimi
təpədən dırnağa yanaram…
yolda kim var kim yox görməm, görə bilməm.
ağacları görməm
və sən yaxınlaşdığında
donar qanım, donar dərrakəm
donar canım…

Keçib gedersən,
ha varım mən ha yoxum
umurundamı sənin, dünyanın
ya da günəşin

Evimə döndüyümdə
bir xəyali daşıyaram mənliyimlə…
səbəb var yenə
qaranlıq və soyuq gecəni sovuşdurmağa
bir səbəb daha sabaha çıxmağa,
yenə qaçacağam ertəsi səhər
eyni yolun başına…

Tərcümə edən: A. Edip Yazar

Kadın yirmi yedi yaşında… Yüreği, kar beyaz soğuklara terkedilmiş
ama inat bu ya hala sımsıcak. Düşünceleri kah hayatın gitgide
ağırlaşan gerçeklerinde kah aydınlık hayallerde dolaşıyor nefes
nefese.. Elinde samur fırçası, geçmişi karalayıp bugünü
renklendiriyor hiç durmadan. Renkler kıpır,kıpır , içindeki çocuk
haşarı mı haşarı… Gözleri ise buğulu bakmakta hüzünlere yenik…
Hayatı sorgulamaktan çoktan caymış.

Düşer Bulut adamın gülen yüzü ekrandan. Ve Kadın ölür…

Sözümü söyləyə bilmədim sənə,
Nə tanrı tanıdın, nə də yalvarış-
Qoymadın danışam, boşalsın sinəm,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

İçimdə həsrətim göynər bahar, qış
Gözümdən süzülər leysan, ağ yağış,
Qulaq as sözümə, bircə söz danış,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

Ağıya köklənib sinəmdə tellər,
Min nalə qoparır əsəndə yellər,
Dərd üstə dərd yağdı ötüşən illər,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

Qismətim bir parça bəşər buludu,
Bilmirəm, yağışdı, yoxsa doludu,
Dünyanı yaşadan torpaqdı, sudu,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

Qulaq as, bir kəlmə sözümü dinlə,
Yandırma cismimi öz atəşinlə,
Gedirsən canım da gedir səninlə,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

Bu sevda yolunda çəkmədim nələr,
Ulduzlar eşitsə, göydən nur ələr,
Sevənin çəkdiyin sevənlər bilər,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

Bu gənclik həyatı ani bir yuxu,
Hicranla, həsrətlə ötüşür çoxu,
Oxu, çəkdiyimi, gözümdən oxu,
Mən sənə nə dedim, ay canı yanmış?

06.08.2003

Müəllif: Sərdar Zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az

Kısa bir aşk hikayesi okumak ister misiniz? Öyleyse başlayayım. Bir kaç yıl önce bir delikanlı varmış. Teknesiyle balık tutar geçimini sağlarmış. Bir gün komşu kasabalardan bir aile taşınmış, delikanlının olduğu kasabaya. Bu ailenin de genç ve güzel bir kız çocukları varmış. Oğlan bir gün balıklarını satmaya götürürken bu kızda bir balıkçıdan balık alıyormuş. Delikanlı kızı görür görmez vurulmuş. Kız ise delikanlıdan habersiz evine koyulmuş. Kız geçerken yolda onu görenler kızın güzelliğinden bahsediyormuş. Günler geçmiş, delikanlı kızı bir daha görebilme ümidiyle her gün balıkçıya balık götürür olmuş. Bir gün yine kızı çarşıda görmüş ve peşine takılmış bu defa. Kız ise ondan habersiz yolda yürümeye devam etmiş. Kız evine girerken çocukta kızın evini öğrenmiş olur ve kız hakkında sorup soruşturur. Delikanlının ailesi yokmuş, ne yapsın tekneci olan yaşlı kaptanlardan birini kızı istemeye ikna etmiş. Gel zaman git zaman kaptan kızı istemeye gitmiş ve kızın babası da tamam demiş. Delikanlı bir havalar bir havalarda, sanki ondan mutlusu yoktur o an da! Bir zaman geçince evlenmeden birbirlerini tanıma faslına geçmişler ilk önce. Kız güzel mi güzel, zarif mi zarif ve bir o kadar yetenekliymiş. Delikanlı, kızı tanıdıkça ona daha da vuruluyormuş. Aradan belli bir zaman geçince kız da delikanlıya hayran kalmış ve bir zaman sonra hazırlıklar bitip evlenmişler. Delikanlı ile kızın evliliği kasabada çokca konuşulur ve fesat insanlarca dedikoduları yapılırmış. O kadar yakışıyorlar ve o kadar iyi anlaşıyorlarmış ki, herkes gıpta ile bakarken bazıları tarafından kıskanılıyorlarmış. Delikanlı bir gün eşiyle birlikte denizde geziye çıkmışlar. Güneşli, serin bir hava ve tatlı bir rüzgar varmış. Kızla delikanlı sessiz sakin güzelce vakit geçiriyorlarmış. Denizde bir köpekbalığı belirmiş. Ve teknenin üzerine gelmiş. Teknenin dengesi bozulmuş ve o sırada kızda denize düşmüş. Köpekbalığı kıza dokunmamış bile ama kız yüzemiyor ve çırpınıyormuş denizde. Delikanlı ise bu hale şaşırken bir yandan da vakit kaybetmeden denize atlamış ve kızı kurtarmaya çalışmış. Gel gör ki kıza dokunmayan köpekbalığı delikanlıya öyle bir saldırmış ki delikanlının sağ bacağını bir ısırışta koparmış ve sonra ortalardan kaybolmuş. Bu sırada kızcağız bir yandan çırpınırken bir yandan sevdiğinin bacağının kopması üzerine daha fazla gücü kalmadığı için son nefesini vermiştir. Çocuk kopmuş bacağıyla eşini denizden kurtarır ve gözyaşlarını kopmuş bacağını umursamadan sadece eşini kaybettiği için üzülür ve saatlerce ağlar. Bir zaman sonra kıyıya varırlar ve bütün kasaba halkı olan biteni görünce çok üzülür. Bu çifti kıskananlar ise iyi olmuş gibisinden bakan gözlerinin ardından sahte gözyaşlarıyla kasaba halkına katılırlar. Aylar geçmiş, delikanlı tek ayağıyla denize açılamayacağını bildiğinden sevdiği teknesini satmış ve kendine ait barakadan bir olta dükkanı açmış. Her denize baktığında sevdiğini alan dalgaları gördükçe denizden nefret eder olmuş. Balıkçıların her bir köpekbalığı yakalayışını duyduğunda ise hüzünlenip o gün olanlara yine kızarmış. Nereden bilsin delikanlı, sevdiğinin yüzme bilmediğini… Nereden bilsin bu kadar kıskanç insanların, sevdalarını kem göze getireceğini… Delikanlı sadece sevmişti. Sadece sevmişti…