‘kənd’ Yazı Arşivi

Yönümü işığa tutub gedirəm,
Gecənin içindən səhər boylanır.
Arzum bir ağacdır qollu-budaqlı,
Bol-bol çiçək açır, bəhər boylanır.
***
Yox yerdən cah-cəlal qurmuşam, nədir?
Kədərin boynunu vurmuşam, nədir?
Xəzinə üstündə durmuşam, nədir?
Ləli şəfəq saçır, gövhər boylanır.
***
Tanrım yaş qoyduqca yaşımın üstə
Bir daşım qalmadı daşımın üstə.
Qoyub əllərini qaşının üstə
Gözümdən qəm baxır, qəhər boylanır.
***
Dünyanın qəribə işləri çoxdur,
Kimə naz-balışdır, kimə də oxdur.
Insan bu mənanı necə oxudu,
Pətəyə bal qoyub, zəhər boylanır.
***
Xəyallar ovçutək pusur bərəni,
Ağlamaq bu yerdə tutur Kərəmi.
Xırman yabıları alıb dövrəmi.
İçimdən bir dəli kəhər boylanır.
***
Qabar əllərini ha döy dizinə,
Kasıb, gözəllərin dəyməz gözümə.
Bir rəis qızının idbar üzünə
Neçə kənd, neçə də şəhər boylanır.

Müəllif: Ziyəddin Səlim