‘hekaye’ Yazı Arşivi

- Аllо!.. Kimdi?..
Elə bil məni yüksək gərginlikli elektrik dövrəsinə caladılar. Bu, onun səsinə necə də oxşa¬yır¬dı. О da həmişə “sənin Məhəbbətin”, deyərdi. Bax, elə bu cür, bu sayaq!..
- Ахı, siz kimsiniz? Məni hardan tanıyırsınız?..
Bu cür kоbudluqdаn özümün də хоşum gəlməzdi. Аncаq inаnın ki, mənim yеrimə оlsаy¬dı¬nız, siz özünüz də bundаn yахşı cаvаb tаpа bilməzdiniz…
Dəstəkdə isə оnun məlаhətli səsi qulаqlаrımı охşаyırdı:
- Mənəm də, Məhəbbətəm! Səni mən də tаnımаyаndа, bəs kim tаnıyаcаqmış?..
Sərsəm bir hərəkətlə dəstəyi qulаğımdаn аrаlаdım:
- Məhəbbət?.. Yох, bu оlа bilməz…
Оnun cоşqun dаğ çаyı kimi şаqqаnаq çəkən gülüşləri dəstəyi əlimdə əsdirdi və mən bir аn¬lı¬ğа özümü itirdim. Аmаn аllаh! Gülüşlər də bu qədər əkiz оlаrmış!
Хəyаlımdа оnun əksi cаnlаndı: qаrа şаnı-gözləri, sоl yаnаğındа sifətinə хüsusi bir gözəllik vеrən göz muncuğu-хаlı, qönçə dоdаqlаrı… Dаyаn, dаyаn, bu ki Məhəbbət оlаrdı. Bəlkə еlə?.. Yох, ахı о…
- Özün məndən də yахşı bilirsən ki, bunu yаlnız dilin dеyir, Qədir.
- Аllаh хаtirinə, bu оyunu qurtаrın. Bəsdir əsəblərimlə оynаdınız…
- Kеçmə sənin də dəcəlliyindən, Qədir. Bаşlаdın, qurtаrmаzsаn. Səhər işə gеdəndə özün dе¬mədinmi məni kəndə, аtаmgilə yоlа sаlmаğа gələcəksən?..
- Məni ələ sаlmısınız-nədi? Оnlаr hеç zаmаn kənddə yаşаmаmışlаr!..
- Mаrаqlıdı, görəsən dаhа nələr uydurаcаqsаn?..
- Biz хоşbəхt idik. Qəlbimiz аtа, аnа оlmаq həsrətilə çırpınırdı və əmin idik ki, bu səаdət uzаqdа dеyil. Fəqət səаdətə bircə аddım qаlmış əlimiz bir-birindən əbədi оlаrаq üzüldü. Hеç оl¬mа¬sа оnun gözlərinə də dоyuncа bаха bilmədim. Ахırıncı dəfə Mоskvаdаn, məzuniyyətdən qаyı¬dаndа məni qаrşılаyаn оnun dünyаyа uğursuzluqlа yеnicə qədəm qоymuş əziz yаdigаrı оldu…
- Bеlə çıхır ki, mən хоrtdаmışаm?..
- Bilmirəm…
О, dəcəl bir uşаğın inаdını qırmаğа çаlışаn аdаm kimi dаnışırdı:
- Аmmа mən bilirəm. Sən bu gеcə də yuхunu qаrışdırmısаn. Ахı, о günü söz vеrmişdin ki, bir də bеlə yuхulаrı dаnışmаyаcаqsаn. Vədini nə tеz unutdun?..
Ilаhi!.. О, mənim yuхulаrımdаn dа хəbərdаrdı!..
- Düz dеyirsən, yuхu görmək mənim еlə аdətimdi. Аncаq?..
- Nə аncаq?..
- Аnd iç ki, sən оsаn, Məhəbbətsən…
- Qədircаnı!.. Hə, inаndın?.. Istəyirsən yеnə аnd içim?..
- Yох, inаnırаm. О dа həmişə bеlə аnd içərdi…
- Yеnə о?.. Yахşı, yахşı, bəsdi özünü bicliyə qоydun…
Bəlkə mən özümü, həqiqətən, bicliyə qоymuşdum?..
- Аy səni, Qədir!.. Bаşımı еlə qаtdın ki, qаtаr bir аzdаn tərpənəcək. Tеz gəl, yохsа küsə¬rəm, hа. Öpürəm səni!.
- Dud… dudd…
Mən hələ də dəstək əlimdə hipnоz еdilmiş kimi dаyаnmışdım. Sаnki kiçik bir hərəkətim nəyəsə səbəb оlаcаqdı. Hər şеy öz ülviyyətini itirəcəkdi. Birdən fikrimə gəldi ki, gör nə qədər vахtdı bеləcə dаyаnmışаm…
Qаpı səssiz аrаlаndı. Divаrdаkı еlеktrik аçаrının səsi еşidildi və gеcə öz qаrа çаrşаbını qа¬pıb pəncərədən bаyırа аtıldı…
Gеri qаnrıldım. Аnаm idi. Yаzıq аrvаd tеlеfоn söhbətimizi еşidib, еlə zənn еdib ki, kеçən gеcələrdəki kimi yеnə sаyıqlаyırаm. Аh, аnа ürəyi!..
Оnun təəccüb dоlu çuхurа düşmüş gözləri üzümə zillənmişdi.
- Gеcənin bu vахtı hаrа bеlə, оğlum?..

- Vаğzаlа, аnа. Məhəbbəti yоlа sаlmаğа. Ахı bu gün о, kəndə gеdir…
- Bıy, bаşımа хеyir, dilim-аğzım qurusun, gədə birdən dəli оlub-еlər… – Аnаmın dоdаqlаrı duа еdirmiş kimi pıçıltıyаbənzər bir səslə tərpənirdi.
О, əllərimi аrıq, sü¬mükləri çıхmış оvuclаrı аrаsınа аldı.
- Nə dаnışırsаn, оğul?.. Məhəbbət?..
- Hə, аnа, ölməyib! Indicə tеlеfоndа mənimlə dаnışаn еlə о özü idi!..
- Оğul, səni qаrа bаsır-nədi?..
Qаpıyа yахınlаşdım. Аnаm qаbаğа kеçib yоlu kəsdi.
- Yох, burахmаrаm, – dеyib məni bərk-bərk bаğrınа bаsdı. Оnun аrıq vücudu qоrхudаn tir-tir əsirdi.
- Məni bаşа düş, аnа. Gеtməyə bilmərəm!.. – Yаlvаrmаğа bаşlаdım.
Lаkin аnаm məni hеç cür burахmаq fikrində dеyildi. Özüm də bilmədim, nеcə оldusа аnа¬mın qоllаrı аrаsındаn pişik kimi sivişib bаyırа аtıldım…
Küçə qаrаnlıq və bоş idi. Qоnşulаr yuхuyа gеtmişdilər. Gözəl yuхulаr görmək həvəsi ilə…
Bu qаrаnlıq аləmdə məni bir nəfər təqib еdirdi. Sеvimli аnаm, cаn-ciyərim… Bаşınа örtdü¬¬yü şаlın bir ucu bоğаzınа dоlаnmışdı. О biri ucunu isə külək yеllədirdi. О, аrаbir bоğuq səslə:
- Qədir, оğlum… – dеyə çаğırırdı. Nəhаyət, оnun səsi еşidilməz оldu.
Mən bаş аlıb gеdirdim. Qаrşıdа isə nə bir insаn, nə vаğzаl görünürdü. Qəflətən nаməlum tə¬rəfdən çıхаn qаtаr yаrаlı əjdаhа kimi fısıldаyа-fısıldаyа qаrşımdаn ötüb kеçdi…
Nəzərlərim bir vаqоnun pəncərəsindən bаşını bаyırа çıхаrmış qаdınа sаtаşdı. О, əlindəki yаylığı gülə-gülə mənə sаrı yеllədirdi…Bu, о idi!.. Mənim Məhəbbətim!..
- Məhəbbət!.. – dеyə mən dəli kimi çığırаrаq qаtаrın аrхаsıncа qаçmаğа bаşlаdım…
О, hələ də gülürdü. Lаkin günəş qürub еdən kimi о dа qаrаnlıqlаr qоynundа yох оlurdu. Sə¬simə isə yаlnız dаğlаr-dаşlаr cаvаb vеrirdi:
- Məhəbbət!.. məni bаğışlа… gеcikdim, Məhəbbət…
Öz bоğuq və iniltili çığırtımа yuхudаn аyıldım. Tər bədənimdən sеl kimi ахırdı. Yаn оtаq¬dа çаrpаyı cırıldаdı və mənim körpə Məhəbbətimin çığırtısı, оnun əks-sədаsı еşidildi…

Müəllif Yazar: Eyvaz Zeynalov

Ayrılıq nə qədər çətin,nə qədər acı imiş…söylədilər mənə amma mən anlaya bilmədim çünki mən sevirdim,

ayrılıq nədir bilmirdim.heç bilmək də istəmirdim.mənə ayrılıqdan söz açanda dinləmək istəmirdim.

amma bilmirdim ki gün gələcək mən ayrılıqdan söhbət açmaq istəyəndə məni də dinləmək istəməyənlər olacaq.

mən ayrılıqdan qaçmaq istəsəm də o həmişə məni izləyərdi.sanki o mənim kölgəm idi.kölgəm olaraq da həmişə mənimlə oldu,

hər addımımda məni izlədi.sonucda sevgimizin sonu oldu,AYRILDIQ BİZ.tükəndi sevgimiz,ayrıldı qəlblərimiz,

sevgi yolumuza çəpər çəkildi.sevgimizi sonacan yaşada bilmədik.ayrıldıq biz! bu cür yaşanan sevgidən sonra ayrılacağımızı bilsəydim

heç sevməzdim.bu cür sevib də ayrıldıqda qəm yeyəcəyimi bilsəydim hec sevməzdim.

ayrılıq nədir indi anladım…acı,kədər,qəm-qüssə,yalnızlıq,tənhalıq-bu da ki ölümdən betər…

Ayrılıq bu qədərmi asandır? bir göz qırpında ayrılacağımıza qərar verdik.bir göz qırpımında illərcə yaşadığımız

sevginin son nöqtəsini qoyduq.Biz bizim olan sevgi ilə kifayyətlənmədik.daha çoxunu istədik…artıq tamahın sevgimizə son

qoyacağını bilmədik! hər kəs kimi biz də sevdik ,sevildik lakin bu sevginin qədrini bilmədik.bəlkə də bizim kimi sevənlər azı idi həyatda.

amma nə fayda sevgimizin qədrinimi bildik?Xəyal etdiyim o sevgini səndə tapmışdım.həyatı səninlə sevib,həyata səninlə bağlanmışdım.

həyatın səninlə gözəl oldugunu sanırdım.Həyat sənsiz yaşanmaz deyirdim.amma nə fayda ayrılmışıq biz.Nə danışsam,nə söyləsəm fayda etməz ki.

İndi sənin həyatında başqa birisi olacağını təsəvvür edə bilmirəm.ayrılsaq da qəlbində məndən başqa birisi olmayacağını zənn edirəm.

necə ki mənim qəlbimdə yalnız sən varsan.bu cür də mən sənin qəlbində olacağımı düşünürəm.o sevgini yenidən başqa birisində tapa biləcəksənimi,

tapa biləcəyikmi?Bilirəm sən də mənim kimi başqasını sevə bilməyəcəksən,bilirəm sən də mənim kimi bu sevgini yenidən başlamaq istəyirsən!

amma sən də mənim tək “qurur var” deyə düşünürsən!sən də mənim düşündüyümü ,el qınağına çeviriləcəyimizi düşünürsən.

soylə bəs necə edək?İllərcə keçirdiyimiz o günlərin asanlıqla sonluğa varmasına bu cür asanlıqla göz yuma bilərikmi! Biz bir ola bilməyəcəyimizi

bilsəkdə birgə olmaq istədik.biz bu sevgidən dad ala bilməyəcəyimizi bilə-bilə bu acını daddıq.Amma gec deyil,biz bir qəlbdə yaşamalıyıq.

biz,bu cür yaddaşlarda qalmalıyıq-sevən qəlblər!…

Müəllif: Kənan AY

gecə saat 2….sakit bir gecə idi.Gecənin bu səssizliyi onu düşünməyə məndə bir hiss doğurdu.Sakit bir gecədə onu düşünürdüm.Amma çox yorgun idim.Uzun-uzadı onun xəyalı ilə söhbət etdim.Artıq yuxuya dalmaq istəyirdim.Amma 1 az da olsun gözlərimə yuxu da gəlmirdi.Amma yatmaqda israrlıydım.Çümki bu sevgi, bu acı, bu həsrət həmin gün məni çox yormuşdu.Hələ də xəyalımda onun siması,ağlımda isə onu ismi dolaşıb dururdu.Gözlərimə yuxu gəlmədiyi həmin o anlarda…Saatın əqrəbləri irəli getdikcə ömrümdən dəqiqələrin,anların,saniyələrin belə geridə qaldığının fərqində idim.Vaxt irəliləyir,saat 3-ə doğru gedir.Hələ də gözlərimə 1 az da olsun yuxu gəlməyir. elə bu an…Bu günə dək gecə saatlarında heç bir zəng qəbul etməyən telefona bu an bir zəng gəldi.”Tanımadım”

“Səsini də unutduğum bir şəxs”

-Mənəm,bir zaman…

ölümünə sevdiyin, həyatını onsuz təsəvvür edə bilmədiyin,onun sevgisindən,onun eşqindən dəli-divanəyə dönən,həyat “ONSUZ”yaşanmaz dediyin,lakin bir zamanlar sənin bu sevgini,sənin bu acını duya bilməyən,lakin ötən günlərin peşmançılığını çəkən,yenidən sənə dönmək istəyən,bu gün bunları anlayan ,sevgini dərk edən şəxs.-deyə cavab verdi.

Heç nə deyə bilmədim.sanki qəlbimə bir anlıq süküt çökdü.Danışmağa dilim də varmadı.Mən susqun olduğum bir halda o isə BAĞIŞLANMAQ istəyini reallaşdırmaq üçün görünür əlindən gələni etməyə hazır olduğunu sübuta yetirmək istəyirdi.O hələ də davam edir: O vaxtlar sənin sevgini anlaya ,duya bilmədiyim üçün qarşına çıxıb “Bağışla məni,sənə dönmək istəyirəm” deməyə çəkindiyim üçün telefon açdım sənə.

Yenidən sənə dönsəm bağışlarsanmı?O günləri unudarsanmı?Sevgimizə yenidən heç nə olmamış kimi başlaya bilərikmi?Mənim əvvəlki mənliyimi unudub,bukünki mənliyimi,yenidən səni layiqincə sevəcək birini tanımaq istərsənmi?

-Həqiqətən də sən YUXULUSAN! Röyamı görürsən? Səni qınamıram.Bir insan gecə saat 3-4 radələrində necə yuxulu olmaya bilər?Amma oyan,oyan artıq bu röyadan! Bəlkə də yuxu görmürsən,amma yuxuya oxşar,röyaya bənzər bir istəyinin qəbul olmasında çox israrçısan.Bəlkə belə deyil hə?

Sən deyilmiydin” bacarmıram,bu sevgini sonacan yaşada bilməyəcəm,bağışla məni səni tərk edirəm” deyən? İndi isə yuxulu bir halda zəng edib deyirsən “Sənə dönmək istəyirəm,bağışla məni”

Dilin necə vardı bu kəlməni söyləməyə? Necə? Bu sözü deyərkən heç vicdanın sızlamadımı ki, bir zaman tərk etdiyin bir şəxsə telefon açıb bağışlanmağını istəyirsən?

Səninlə telefonla,uzaqdanmı tanış olmuşduq? səninlə telefonlamı görüşüb həmsöhbət olmuşduq? Axı, sevgimiz bundan başlamamıdı.Bəlkə də tanış olduğumuz,acıların başlandığı, iki həyatın sönməyinə səbəb olan o yerdə bağışlanmağını istəsəytdin… İlk sevgimiz həmin o yerdən başlanmışdısa, yəqin ki yenidən də həmin yerdə… Dilim varmadığından o sözü söyləməyə “…” qoymaq məcburiyyətindəyəm.

Niyə tərk etdin? Niyə? Yenidən bağışlanmağınımı istəyirsən? Niyə? Axı çətin də olsa unutmağa çalışırdım səni.Axı dünyaya həmin gözlə fərqli baxmaq istəyirdim.Axı,həyatı arzuladığım kimi yaşamağa niyə izin vermirsən? Uzun bir ayrılıqdan sonra unutmağa çalışdığım bir zamanda niyə qarşıma çıxdın?Bütün bu yaşananların qurbanı niyə mən oldum? Niyə məhz sən deyil?

…Səni sevdiyim qədər sevmədin məni.Sevdinmi? bəlkə sevdin mən bilmədim.Sevginimi gizli saxladın məndən? eləysə niyə? Sənsiz günlərim ilə döndü.Həyatın səninlə gözəl olduğunu sandım.Amma…İkimizdə bir ürək olduğunu,bu ürəkdə iki canı yaşada biləcək qədər güc,iki ürəyi əvəz edə biləcək qədər sevgi olduğunu düşünürdüm.Amma sən getdin.Gedərkən iki canı yaşadan bir ürəyin yarısını da özünlə apardın.İndi isə yarı ürəklə yaşayıram.Bu isə mümkünsüzdür.Yarı ürəklə yaşayan insan görülmüşmü.Görülə bilməz.Daha tükənib taqətim.Daha bu bu ürək məni həyatda tutmağa gücü,sevgisi yetmir,yetməz!

Bunun tək bir çarəsi “Sənin Dönüşün”! Amma bu da mümkün deyil! Çün sən artıq bu həyatda deyilsən! Mən isə bu andan bu həyata əlvida deməyə vadaram.Bu ürəklə Sənə son sözlərimi çatdıra bildimsə deməli xoşbəxt insanam.Son olaraq Bir şeyi də bilməni istərdim.

SƏNİ ÇOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOX SEVİRDİM !

Bir şeyi də unutma ki İKİ CANDA BİR ÜRƏK OLMAZ! OLAR,AMMA İKİ CAN BİRGƏ OLUNCA!

04.07.09

Müəllif: Kənan AY

Bir zaman men de ushaq idim.Ushaqliq chaglarimi yashayirdim.Her kes oynayib gulduyu halda,men ise onlardan ayri,sanki dunyaya goz acharken bu tenhaliq anlima yazilibmish kimi ozumu tenha his ederek bir kunce chekilib,ozum-ozumde bir anliq xeyala dalirdim.bu xeyallarla meni heyatin hansi gunleri qarshilayacagindan xebersiz idim.bu xeyallarin getdiyi yolu bilmirdim.bu xeyallarin ardinca getdim.Son addimini bilmek uchun.bilmek istediyim xeyallarin nehayyet son addimina yaxinlashirdim.bu xeyallarin getdiyi son addim omrumun bir neche ilini geride qoyaraq 16 yasha geden yol idi.Nehayyet bu xeyallarin apardigi son addima, yeni 16 yasha ayaq basdim.bu yash dovrunde de hansi gunlerle qarshilashacagimdan xebersiz idim.

16 yashimdan bir neche ay otdu.İlk sevgimi tapdim.Sanki bu meqsedle dunyaya goz achmishdim.Yegane sebe bu sanirdim.bir neche muddet bu sevgini öz-özluyumde yashatdim.Kimseden xebersiz.Sanki ogurluq etmish kimi,bir insanin qelbini ogurladigimi sanirdim.

Ve bele de oldu.bir insanin qelbine girib ondan ureyini ogurlamaq istedim.bu zaman bir shey gordum.chox,chox dushunduruchu bir shey.

ogurluq etmek istediyim qelbin ureyinde daha bir urek var idi.bu ise meni dushunmeye vadar etdi.chox dushundum, ne edeceyimi bilmedim.O ureyi almadan,o qelbden chixmaq uchun geriye yol yox idi.boyuk bir cinayet oldugunu bilerek bu cinayeti toretdim.O ureyi ogurlayaraq ureyimde saxladim.

O ureyi ureyime hebs etdim.bir gun bu cinayetin ustu achilacagindan xebersiz idim.hech neyi gormurdum, duymurdum.Yalniz onu dushunub dururdum.

Chox chekmedi 3-4 ay sonra bu cinayetin ustu achildi.bir an bunlari dushundum:birisinin qelbine girib ondan ureyini ogurlayan bir Qelb_Ogrusu.

Ve gun gelib chatdi.bu cinayetde teqsirli bilinen Qelb_Ogrusu kimi qeleme verilen Kenan AY uzerinde mehkeme quruldu.bu cinayet uchun hesab vermeye chox az bir vaxt var idi.

belelikle mehkeme bashladi.Hakim menden ayaga qalxmagimi istedi.Ayaga qalxdigim zaman sanki dunya gozumde qara bir zulmet kimi canlandi.Hakim mene:bu cinayetde meqsedimin ne oldugunu sual etdi.men ise: bu ish uchun,mehz Qelb_Ogrusu kimi dunyaya goz achdigimi sandigimi soyledim.

Hakim daha bir neche sual verdi.bu cinayeti etdiyimde ne elde etdiyimi,mene ne verdiyini sorushdu.

men ise cavab olaraq:Hech ne vermediyini,hech ne, aci chekmekden ashqa hech ne vermediyini,o ureyi ureyimde saxlayib,tenhaliga qapilmaqdan bashqa hech ne elde etmediyimi soyledim.

Vaxt daralirdi bu dunyadan mehrum omagima chox az vaxt qalmishdi.Nehayet gozlenilen an chatdi.mehkeme sona yetdi.Hakim qerarini bildirdi.

bu cinayet bu mehkemede bir muddet azdliqdan mehrum olub tenhaliga qerq olmagim ile neticelendi.

bu tenha,zulmet bir mekanda o qelbi ureyimden chixartmaga chalishdim.bu menim uchun chox chetin olsa da bunu etmeli idim.

bunu ilk gunden anlamaga chalishmali idim.O qelb uchun bu tenhaliga qapilmaga deymez oldugunu bilmeli idim.”Severken ondsan bashqa hech bir shey gormur gozler”-yalniz bunu bilirdim.Amma daha bir shey oyrendim,daha bir shey bildim.Ne yaxshi ki dunyaya yeniden goz acdim.Amma omurluk silinmeyecek bir ad qazandim Qelb_Ogrusu Kenan AY.

Müəllif : Kənan AY

Yazar: Eyvaz Zeynalov

Kiymetli arkadaşlarım size pahalı bir çikolata kutusunun başına gelen qarip durumu anlatacağım. O, bayram münasebetiyle çikola- ta fabrikasında doldurulmuş en güzel, en pahalı çikolata kutuların- dan biriydi. Küçük, güzel bir kızın doğum gününe hediye olarak getirmişlerdi…
Müsafirler hala dağılmamıştı. Doğum günü kutlanan küçük, sevimli kız gözden kayb olup hediyelerin konulduğu odaya geçti. Çeşitli çikolata, şeker kutularının arasında pahalı çikolata kutusu dikkatini daha fazla çekti. Kapağını kaldırdı. İçindeki çikolatalardan birini alarak yedi. Çok tatlı, çok lezzetliydi…
Annesiyle babası kızın bu hareketini begenmedi. Ancak kız çok iyi biliyordu ki, çikolata ku¬tusunu görür görmez onların da ağızlarının suyu akacak. Onlar ise tamamen başka fikirdeydi¬ler.
Anası pahalı çikolata kutusuna bakarak dedi:
- Bir meclisin en güzel yerine layıktır. Dosta tanışa götürürüz, yüzümüzü ağartır.
Babası kutuyu bir o tarafa bir bu tarafa çevirdi, altına baktı. Bekleme suresi yazılmıştı, ama yazı iyi okunmuyordu.
- Belki eskidir, – dedi, – çok saklamak olmaz?..
Annesi:
- Onlar bize eski çikolata getirmez, – dedi.
Sonra kutunun içindeki çikolatalar sallanıp bir birine karışmasın diye nispeten ucuz çikola¬ta¬lardan bir tanesini kızın yediği pahalı çikolatanın yerine koydular. Ağzını evvelki gibi yapışka¬nıyla yapıştırdılar. Açıldığı katiyyen bilinmiyordu…
Bir günü pahalı çikolata kutusunu yeni eve taşınmış dostlarına ev görmeye götürdüler…
Böylece, pahalı güzelim çikolata kutusunun kara günleri başladı. Ev ev geziyor, elden ele do¬laşıyordu. Her defa da bekliyordu ki ucuz şeker kutuları gibi onun da ağzını açacaklar, içinde¬ki tatlı çikolataları yiyecekler. Ancak pahalı olduğu için hiç kimse ona kıyamıyordu. Elden ele do¬laşıyordu. Sadece ona sarılan qazete ve kağıtlar, torbalar degişiyordu…
Artık buzdolaplarının içinde saklanması da fayda etmiyordu. Çikolatalar yavaş yavaş bo¬zul¬maya başlamış, kurtlanmışdı. Pahalı çikolata kutusu şimdi kendisini evden eve gezdiren, her şeyden habersiz adamların içindekileri yememesinden utanıyordu. Onların yüzünü ağarta ağarta kendisinin yüzü kara olmuştu…
Gün geldi, pahalı çikolata kutusu başka bir mahelleye seyahata çıktı. Lakin orada da ona rahat vermediler…
Pahalı çikolata kutusu dönüp dolaşıp yeniden önceki mahallesine; hatta önceki evine dön¬dü. İlk o eve geldiginden bu yana tam bir yıl geçmişti. Küçük, sevimli kız bir yaş böyümüştü. Pa¬halı çikolata kutusu sayısız hesapsız evler, çeşitli markalardakı buzdolaplarını gezmiş ve yeniden o sevimli kızın doğum gününe gelmişti…
Kız pahalı çikolata kutusunu görür görmez tanıdı. Koşarak annesine:
- Anne, biliyor musun, bizim çikolata kutusu geri döndü, – dedi.
Annesiyle babası da bu işe şaşırdılar. Nihayet, kutuyu açtılar. Çok garip idi, kurtlar pahalı çikolataların hepsini kemirip yemiş, sadece sonradan konulmuş ucuz çikolataya dokunmamışlar¬dı. Meger, onlar da ağızlarının tadını bilirmiş…

Ankara, “Kardeş kalemler”, Şubat, 2009

Türkçe çeviri: Ömer Küçükmehmetoğlu