‘hayat’ Yazı Arşivi

hayatın kendisi acı çekmek sanırım yaşamak zorundaysan eğer acılarıda kabul ediceksin yaşamak istiyorsan eğer acılarla mücadele edip ayakta durmayı bileceksin söylenildiği kadar kolay olmuycak tabi ama alışıcaksın yavaş yavaş için yana yana kabul ediceksin acıları acılar acılar insanları olgunlaştırırmış derler nekadar doğru her acı bir tecrübe insana acı çektikçe acılarala yoğruldukça çok yol alıyor insan belkide doğanınn kanunu bu acı çekmeden büyüyemiyor insan herkesin yüreği farklı acılarla yanıyor heleki bu hayal kırıklığıyla sonuçlanan bir aşk acısıysa işte ozaman ömründen ömür gidiyor içinden kimsenin duymadığı çığlıklar atıyorsun herşeye isyan ediyorsun ama görüyorsun ki güçlü olmaktan başka çaren yok seni senden iyi kimse anlayamaz iş başa düşüyor yüreğindeki acıyla kırtılan kalbini onarmaya çalşıyorsun bu çok kolay olmuyor senden birsürü şey alıp götürüyor belkide geri gelmiycek olan birsürü şey başta güven olmak üzere hayata olan güvencini yitiriyorsun herzaman temkinli davranıp herkese herseye soru işaretiyle yaklaşıyorsun hiçbirşeyi hesapsızca korkusuzca doya doya yaşayamıyorsun yşadığın o acı hep yüreğinin biryerinde durup arasıra ben burdayım diyor yaşanılanların silinmesi izlerinin yok olması mümkün olmuyor hayattta en güzel en mutlu anında bile yaşadığın o acı dolu günler aklına gelince yüzündeki o gülücüğü alıp gidiyor her nekadar kendini toparlamaya çalışsanda yaşanılanların acısı hiç silinmiyor önmeli olan yaşadıklarını kabullenip aklına geldiğinde yüreğindeki o acıdan bile zevk alabilmek ben bunları yaşadım deyip yaşadıklarım benim yanıma kar en büyük acı en büyük tecrübedir demek hayat acılarla özlemlerle sevgilerle güzel ne acı hayatı yalnız bırakır nede hayat acıyı o yüzden ne hayattan kaçmalı nede acıdan ayakta durup hayatada acıyda meydan okumalı herşeyden önce ben demeliyiz hayatta hiçbirşey insanın kendisinden değerli değildir herşeye açık olmalı insan hayattta ama hep ben diyerek ne olursa olsun ilk önce ben diyerek kendini önemseyerek .

Hayatın sonuna geldiysen eğer, gerçekleri söyleyerek moralini en dibe vurabilirim. Gerçekleri yalanlarla kandırmak istiyorsan eğer, hayatı güneş yerine mum ışığında görmeye devam etmeye hazırlan. Güneşi görmeyi unut artık en olmadık acıların yanında bile yerin yok bunu bil. Gözyaşları sana esir değil artık, sen onlara yalvar geri dönsünler diye. Olur da geri dönerlerse aynı yaşlar aynı hüzünler yüzünden mi akıyor diye sor onlara. Acıların gerçeklerden daha zor olmadığını sanırsın önceleri ama gözyaşların bunu reddeder. Sen bilmesende aynı acıyı yaşarsın sadece başka bir isimle anarak. Kadersizlik diye bir şey var olduğunu sanma. Kader acıları, sevinçleri, kayıpları ve yeniden doğuşları beraberinde getirir yaşama. Bunları doğru kullanabilmek senin ellerinde. Seçimleri ne kadar doğru ve yerinde yaparsan o kadar kaderin çizgisinden sapmazsın. Hayatın değerini iyi bil. Bil ki bir daha gerçeklerle yüzleşince yalanlarla avutma kendini. Hayatında ki bir şans bir daha karşına çıkacak diye sakın yanılma. Yanılgıya düşersen eğer, uçurumun en kenarında sadece kendinle başbaşa kaldığında avazının çıktığı kadar bağırsanda kimsenin seni duyamayacağını unutma. Sen yalnızsındır o anda ve sana senden başka yardım edebilecek yalanların yoktur artık. Uçurumun kenarında bütün her şeyi bırakıp aşağı atlamak yerine gökyüzüne bakıp yeni bir yaşamın varolabileceğine inanıyorsan hiç durma dön arkanı ve yeniden başla hayata. Sımsıkı tutun kendine. Asla yalanlara güvenme bir daha. Sevdiklerine aç kalbini, dostlarına inan. Yeni bir yaşam çiz kaderinde kendi ellerinle. Ve sev doyasıya sevgini ver herkese. Unutma hayat senin ellerinde ve unutma “hayat sensin”…

Sonbahar mevsiminde ki ağaçlar gibi
Yapraklarımı döküyorum teker teker,
Sararmış hepsi, oysa ki gövdem onlardan beter
Susuz hayatımda sessiz haykırışlarımla
Yaşamaya çalistim yıllarca
Tutundum var gücümle, savaştım her şeyle
Gözlerimden yaşlar bile akmıyordu artık
Susuzluk köklerime kadar işlemişti
Haykırışlarım hıçkırıklarıma karışarak
Nefes almaya çalisiyordu var gücüyle bedenim
Kısa bir hayatın son günlerini yaşiyordum belki de,
Acı vermiyordu hiç bir şey, sessizlik kadar
Tereddüt etmiyordum yalnız kalmaktan
Sensizlikten korktuğum kadar
Umut ediyordum hala tüm yüreğimle
Saf kalbimin iyimserliğiyle…
Kısa bir an da olsa sadece benimle olabileceğini
Hayal etmek istiyordum rüyalarımda,
Oysa rüyalarım kabuslarla doluydu yıllarca
Gökyüzüne baktığımda yıldızları değil
Sadece Dolunay’ı görebiliyordum artık
Dolunay karanlıklara karıştığında,
Benim de hayatım karanlıklara alışıyordu
Yıldızların ışığı beni yaşama bağlayamıyordu çünkü,
Bir tek Dolunay’ım vardı senden arda kalan
Bir tek Dolunay’ım var yaşamam için savaşan
Sadece o bana gülümsüyor ve yüreğini açıyor artık
Eskiler geçmişte kalıyor zamanla
Bir zamanlar seni görünce sevinirken,
Şimdi sadece Dolunay’ı görünce gülümseyebiliyorum
Her şey değişebiliyor mu hayatta?
Aşklar bile mi?
Tek dileğim Dolunay’ım asla değişmesin,
Diğerleri gibi…

Ben seninle hayat buldum,
Seninle yürümeye başladım,
İlk adımımı seninle attım,
İlk sözcüklerimi seninle tamamladım,
Dertlerimi seninle anlattım,
Ama sen beni hep arka plana attın…
Ben her şeyimi seninle tamamladım.
Ama sen beni hiçbir şeyine katmadın.
Sana aşık olmuştum
Ama ben sende hiç yoktum.
Ama sen bende her zaman için çoktun.
Aslında sen beni hiç tanımadın ki!
Tanısaydın da anlayamazdın zaten…
Ben sadece seni kendimde bulduğumu sanıyordum,
Çünkü seni ve kendimi iyi tanıyordum.
Aslında çok iyiydik ilk zamanlar.
Bir an için beni sevdiğini düşündüm.
Dediğim gibi…
Sadece düşündüm…
Gerçekliğine o kadar inanmıştım ki!
Hayal olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Hayal olsa bile her şey çok güzeldi…
En sonunda karşılaştık seninle.
Birden hayallerim canlandı gözlerimin önünde
Sanki her şeyi baştan yaşıyordum.
Sanki beni gerçekten seviyordun.
Bu sefer hayal değildi yaşadıklarımız.
Düş yoktu yaşadıklarımızın içinde.
Konuşmalarımız da,bakışmalarımız da, ….
Her şey gerçekti şimdi
Tam her şeyi yaşamaya başladık derken,
Seni unutmaya başladığımı anladım…
İşte bu çok koydu bana.
Seni severken karşılık bulamayıp,
Unutmaya çalışırken karşılık bulmak,
İşte bu,
Buydu bana çok koyan.
Seninle hayata başlamışken,
Bana açılmaman her şeyi bitirdi.
Şimdi ben eski yerime dönüyorum.
Beni bırak kendi halime,
Çünkü sen çok geç kaldın.
Çok geç kaldın AŞKIM…
Ben seni seviyordum,
Ama sen bilmiyordun.
Sen beni seviyordun,
Ama ben bilmiyordum.
İşte böyle bitti bizim aşkımız.
Sen çok geç kaldın aşkım.

GÜZİN TAŞKIN:)

Yeni bir gün başladı yine,
Güneş en tatlı sıcaklığıyla gökyüzünde
Etraf aydınlık, yüzlerdeyse bir gülümseme
Dışarıda koşuşturan çocuklar
Oyunlara dalmışlar ve hayatı unutmuşlar
Biri seksek, diğeri ip atlama derken,
Hepsini oynamaya başlamışlar
Ne kadar garip bir hayat bu
Yıllar geçince hayat oyunu başlayınca
Her şey ne kadar ciddi oluyormuş
Her şey ağır geliyor üzerime
Sanki dünyanın yükünü çekiyorum
Acılar anlamsız kalıyor sensizliğin yanında
Hayat oyunu kurallarını acımasızca vuruyor yüzüme
İstemesemde oynamaya zorlanıyorum bu oyunu
Hoş her şeyi yapabilirim bilirsin
Yalnızlık zor değil zaten,
Yalnız senin olmadığını bilmek bu oyunda
Hem sevindirici, hem üzücü bir bakıma
Bu zor oyunda acı çekmeni istemezdim elbet,
Sadece senin varlığını bilmek isterdim yanımda
Her ne kadar yanımda olup uzaktaymış gibi davransanda.