‘Ayrılık’ Yazı Arşivi

Lise sondaydm bılgısayar dersınde msn e gırıyorduk biri ekledı benı konusmaya başladık(sezerim) anlamaya calısıyorduk bırbırımızı ınsan tanımadıgı bırıne kendını dertlerını anlatınca rahatlar ya bende öyle yaptım konusmaya başladık muhabbet o kadar sarmıstı kı pc basından kalkmak ıstemıyordum bi o döküyordu içini bir ben eski aşklarımızı aılevi sorunlarımızı herseyımızı konusuyorduk o istanbulda ben ise bursadaydım.Konusmalarımız sıklaştıkca bırbırımıze daha cok ısınıyorduk arkadas gıbı başlayan konusmamız aşka dönusuyordu bilemezdik. sevmek sevilmek istiyorduk ikimizde yaralı bi aşktan çıkmıştık Kötü alışkanlıkları vardı yanlış arkadas cevresı bana göre çok terstı böle bi ınsanla yapamazdım olamazdım ben arkadas gıbı davranarak ona yardımcı olmaya calısıyordum ama duygularının değiştiğini bellı etmeye calıstıgında ben hep susturuyordum aylar geçti ve bana açıldı ben o kadar güvensizdim ki ınanamıyordum insan hiç görmediği birini nasıl sever dıyordum ve ona ben sevmıyorum beklemelisin sevmelıyım senı yoksa katlanamam dayanamam dıyordum gecelerı telefonda konusuyorduk o senı sevıyorum askm bıtanem derdı ben bıse demezdm cok bekledı benı cok sabrettı bız bı gun kavga ettık ben telımı kapattım msnden sıldm onu cıkarıcaktım hayatımdan.bı aksam evdeyım telefon caldı yegenım sezerın bursada oldugunu söyluo telefonu açmamı benı arıcagıni söledı(msn sıfrelerımız vardı yegenımı acık görmus arattırmıs)cok sasırmıstım benım ıcın Bursalara gelmıstı telefonumu actm aramıs baya msjlar fln hemen aradı ben geldım senı görmeye dedı evden cık benı al bı yerden dedı nerde oldugunu sordum bana bırıne sorarak nerde oldugunu söledı ve bıze cok yakındı nası olur =) ewden cıkamıyordum saat cok gec olmustu ben senı görmeden gıtmem evı tarıf et dedı sag sol derken buldu ben balkondayım gördüm onu asagıda bana bakıyo in asagı ya sana gözlerıne bakmak ıstıorm dedı bı bahane bulup ınmelıydm.. ındm bırbırımıze baktık elımı tuttu bana sarıldı ve gıttı 10 dk gördü beni kim yapardı bunu nasıl bir sevgiydi 1 hafta sonra geldı el ele gezdık sevgılı olmustuk cok guseldı her şey annem görusmemı ıstemıyordu kötü alıskanlıklarından dolayı bana cok söledı ama ben bıraktıracaktım ona butun kötü selerden kurtarıcaktım onu.hersey güzel gidiyordu 6 ay olmustu bişeyler oldu ayrıldk bıleklerını kesti ölüyordu hiç bişe yapamıyordum aşkım ölüyordu sevdiğimi o zmn anladım o gün aglaya aglaya memlekete gıttık aılecek.mecburdum gitmelıydım aramızdakı mesafe büyüdükçe ben dahada aglıyordum 1 ay kalacakken dahada uzadı bızı ayırdılar aılem ztn uzaklık acı verıyordu ıcım acıya acıya ayrıldm ama sevıyordum ve sevdıgımı söyleyerk uzun bı msj cektm. Hıc bı sorunumuz yoktu sok oldu delı gıbı arıyordu benı ard arda aglamktn konusamıyordm ben.benı okdr doldurmuslardı kı olmucagını söluyordum ona buz gıbı soguk konusuyordum ama her tel kapattıgımızda ben mahvoluyordum aşkım hep arıyor benı barşmaya ikna etmeye calısıyordu hep çabalıyordu kımseye sölemedn barıştık aılem bıttıgını zannedıyordu ama ben devam etmıstım hayatımızın güsel olcagını düşünerek planlar kuruyorduk ılk önce kendını değiştirmelıydı kardesım dedıgını ınsanlardan vazgeçti kötü alışkanlıklarından kurtulmak için.ben anca 5 ay sonra dönebılmıştım bırbırımızı delı gibi özlemıstık geldıgım gunun ertesı günü gelmişti bırbırımızı görduk ve aglamaya basladık nasıl sarılıyorduk içimize sokucaktık sankı.butun gün beni öptü saclarımı okşadı tekrar sevdiğimleydım onun kokusunu özlemiştim o benim gerçek aşkımdı savaşıcaktımm herseyi aşabilirdim çünkü o bunu çok hak ediyordu o günden sonra hiç ayrılmadık bir süre gizli buluştuk sonra aileme söledim üstüme gelmediler ama hala istemediklerınıde biliyorum. 3. senemize gırıcez.Çok mutluyum birbirimizi çok seviyoruz yaşadıklarımız bizi her ne kadar yıpratsada aşkımızı büyüttü sağlamlaştırdı Onu çok seviyorummm son aşkımmm erkeğimmm her şeyim o benimmm onun aşkıyla geçtik bütün zorlukları el ele aşkı benı hayata bağladı mutluluk sebebim varlığı yetiyo bana haykırıyorummm aşkımaaa onu çok sevıyorummm her şeye ragmen birlikteyiz ellerimiz hiç ayrılmasın AŞKIMIZ SONSUZ OLSUN SEVGİLİM Onunla olmak yaşamın bana verdiği mucizelerden biri mucizelere inanmayan ben şimdi bu mucizeyle yaşıorm ona aşığım:bir kez kondu yüreğim yüreğine hep sev beni tut elimden bırakma yürüyelim bu sevdanın yolunda Rabbim bizi hiç ayırmasın

NOT: Hiçbir zaman sevmeye engel olmadı mesafeler daha çok güçlendı sevgi daha çok bağladı evet çok zor oluyo ınsanın sevdıgının ıstedıgınde yanında olamaması ama seviyosanız her şeye katlanırsınız insanların ilişkinize karışmasına izin vermeyin arkadaşlarınızı iyi seçin sevdiğinizde gözü olabılır hiç beklemezsiniz ama olur güven cok önemli sevdiğinize hep güveninin o olmadan hiç bişey olmuyor değcek insanlar için savaşın ilk önce kendinizi sevin her zmn sevilmeniz ve mutlu olmanız dileğiyle aşka aşık bi insanım Aşkla kalın =)

herşey okadar tuhaf başladıkı,
sevdiğimi daha doğrusu sevdiğimi sandığım kişi beni bırakıp başkasına gitti.içim acıyodu,evleniyordu.içime atıp yas tuttum.bi süre sonra kendime geldiğimde aslında onu hiç sevmediğimi anladım.onu görüyordum da.duyuyordumda önceleri hep kaçtım görmemek için içimin acımaması için.sonra kendime geldim olan olmuş seçimini yapan yapmış dedim kendime.kuzenim onun arkadaşıyla konuşuyordu.yanındada başka bi arkadaşı vardı.kuzenim konuşurken arkadaşıyla oda yanında konuşurken onunda(tuncayımında)sesini duyuyordum.iyi sesi de güzelmiş dedim.kuzenim öle sölediğimi sölediğinde resmimide gönderim demişt.bende sen her kız güzelmiş sesi diyince hemen resim mi atarsın diyip kızmıştım.kuzenim erkek arkadaşıyla konuşurken(e…)ile ben kuzenimin yanında olurdum oda onun yanında telefon benimdi giden kontörlerime yanardım:) tuncayıma arkadaşlık teklifi etsem kabul edermi dedim oda bu aralar babası hasta bilmem dedi.bende babası hasta bi insana şimdi teklif etmek olmaz deyip vazgeçtim.artık umudum bitmiştiki.mesaj geldi aşkımdan.mesajlaşmanın sonunda ona sölemek istediğim herşeyi söledim.veee başladık konuşmaya1 nisanda.güzeldi herşey ama 29 mayısta bitti.oan öle ağladımki önceki evlenirken sonsuza dek giderken bile içim bukar acımamıştı.herşey btti dedim kendime.onu hep arıyodum dön gel diye.ama istemiyordu olmaz diyordu sebebi yoktu ayrılığmızın. telefona bakıp aramdığını mesajını göremeyince neden deyip başlıyordum isyana.içimdenatamoıyordum.öle bi bağlanmışımki vazgeçemiyordum.3 ay sonra telefona baktığımda numarısını gördüğümde sevinçten ağlamıştım dünya benim olmuştu sanki.aradım konuştuk hep kızdım ona neden diye tekrar başladık.oda çok sürmedi ağustosta başladık 15 gün sonra 12 eylülde kendi doğum gününde yine bırakıp gitti.artık tam yok olmuştum.onun arkadaşı aradı beni.teklif etti şaşırdım ilk başta.numaramı nerden almış kim vermiş ne biliyormuş terkedildiğimi.derken bana o seni hiç sevmiyor seni terkedip başka kızlarla çıkıyor demişti.ben önce kızıp yok demiştim ama iş inatlaşmaya geldi kabul ettim.o tekrar bana geldiğinde kabul ettim.amacım kabul edip bende bi süre konuşup bana yaptığı gibi terketmekti.geldi ve yaptım.ama içim yine acıyor yapmak istemiyordum.o şahış(bizi ayıran)öle şeyler sölüyorduki kendimi zavallı görüyordum yaptım.ama pişmandım.yine dön diyen bendim.gururumu hiç düşünmedim hiç o an gurur murur aklımda bile değildi.neye yaradı bikere düşündüm terkettim pişman oldum.evlenecek olan şahısın düğün günü gelmişti ben istemiyordum ama biyandanda gitmek istiyordum gitmemem hala onu unutamadığımı anloamına gelir diye.oda gelecekti tuncayımda.bi yandan beni terkeden evlenen kişi.diğer tarafımda sevdiğim terkettiğim istediğim kişi.bütün acımı onu görünce unuttum.evlkeniyormuş beni terkemiş umrumda değildi.tek istediğim tuncayımdı.benimle evleniyor olanla konuştuğumu bilenler bana anlamsız bakıyorlardı.sen daha iyisine layıksın diyordu.

şimdi;evlenen kişi mutlumu bilmiyorum ama karısı hamile ve karısıyla görüşüyoruzda .mutluluklar diliyorum çünkü artık dilememk saçma
arkadaşı;askerde bilmiyorum ne yapıyor belki arkadaşlarının sevgililerine gözdikip ayırıyor.
ve biz.ÇOK ŞÜKÜRKİ MUTLUYUZ.RABBİM HİÇ AYIRMASIN ARTIK SONSUZA DEK.
MUTLU SON:)))))

Liseden sonra hayattaki farklı bir adımdı; üniversiteli olmak.Üniversitedeydim artık..
Hep demişti yüreğim…Büyüyünce …Büyüyünce sevileceğim…seveceğim..
Belki mutlu olacağım…Artık benim hayatımdı yaşadığım..Aslında öyle zannettiğim.

2. yılın 2 döneminin ilk günleriydi..Şubat ayıydı..Sınıfa gitmek üzereyken merdivende
buluştu gözlerimiz..ben yukarı çıkıyordum..o aşağı iniyordu..Bakışları içime işlemişti…Bakarken gülümsemesi merhaba diyordu o kadar sıcaktı ki..sanki içime girip .. orada kaldı.. içim sıcacık oldu..Umudum vardı artık…Oda fark etmişti beni…Biliyordum artık bende izleniyordum..Her nasılsa fark etmişti işte..Heyecanımdan adımımı atamamış,düşme tehlikesi geçirmiştim.
Mart ayında artık bakışmalar bana cesaret vermiş olmalı ki arkadaşıma açıldım.ilk yorumu “Uygun değilsiniz birbirinize..” dedi.Anlamamıştım..üstünde de durmadım hiç..bilmiyordu duygularımın yoğunluğunu..Nerden bilecekti..Günler sonra arkadaşımla hep onu konuşur oldum..Çocukluktan beri tanırlarmış birbirlerini….artık adını da biliyordum..soy adını her şeyi bendeydi artık.. Lütfen dedim ona tanıştır bizi..hep onu düşünüyordum….
Buluşmalarımız kimi ders çıkışlarında ..kantinden çıkarken..10 dakikalık teneffüslerde.. Bakışmalarımız kısacık sürüyordu ama..bir dahaki göz göze gelinceye kadar aklımda o anı.. yaşıyordum..Daha konuşmamıştık bile ama o hep aklımdaydı onunla tanıştığımı hayal ediyordum ..bunu her şeyden çok istiyordum..
Tanıştığımız sanırım Mayıs ayındaki yol sınavı çıkışındaydı..Çok aptallaşmıştım..o anda çok utanmıştım..Ne yapacağımı bilemez olmuştum.Beraber tramvaya doğru yürümüştük..Ne yazık ki yaz tatili giriyordu araya..bunun için üzgündüm..Sohbet edelim diye arkadaşımı ve onu bize yemeğe davet ettim..Arkadaşım bir sebepten ötürü gelmedi..İptalde edemedim..ona ulaşamadım..Sırada şu sorun vardı ne pişirecektim..Alinazik,salata,Sebzeli börek yaptım..Baş başa yedik yemeğimizi..Sonra kendimizden sohbete başladık..Yaralıymış o..Bir ilişkisi yeni bitmiş ve aldanmış..Psikoloji severim..ona terapi yaptım..kendisini iyi hissetmesini sağladım..Sohbet harikaydı.Birçok ortak zevkimiz çıktı ortaya..Yemek çok güzeldi..Gece gittiği 10 gibiydi..Daha erteleyemedi gidişini..o yaz hiç yazmadı bana..bense her fırsatta internet cafeye gidip kontrol ediyordum maillerimi… boş mailler vardı ama ne metin vardı nede gönderen adı..Hem çok üzülüyordum hemde kızgındım..Tepkisizliğine..
3.yıl başlarken mailleri gelmeye başladı..telefonlaşmaya başladık..Çok istemiş beni görmeyi..yetişememiş.Maillerde ondanmış..Bende yumuşadım hemen..Zaten ondan vazgeçmedim hiç..30 Eylül 2001 de beni yemeğe davet etti..İlk karşılaşmamızda elimi tuttu..Ve biz başladı..
Çok ayrıldık çok barıştık..ama kopamadık hiç..Bir çok şeyden fedakarlık ettik biz olmak için..ikimizde mezun olmuş..iş yaşamına başlamıştık..Meslektaştık ve bu harika bir şeydi..O benden daha başarılıydı ve ben ondan bir şey öğrenmeye bayılıyordum.. Onu çok seviyordum..Ama ilişkimizi hep farklı şehirlerde yaşamamız bizi uzaklaştırdı..hiç aynı şehirde olamadık… Bir araya gelmek uğruna edilen kavgada ilişkimizi de bitirdik..Farklı hayatlardayız artık..o bir daha benim olacak mı bilmiyorum..Ama benim kalbim onda kaldı..Ve o bunu bilmiyor…

Soğuk bir kış günüydü hava soguk,karlı ve karanlık insanın içini ürpertyordu.okuldan çıkmıştım arkadaşımla eve gidiyorduk.Esmer uzun boylu cok yakısıklı bir çocuğun beni izlediğii fark ettım karsı kaldırımda.o an önemsemedim,2-3 gün geçtikten sonra tkrar aynı yerde bekliyordu bu bir tesadüf olamaz artık diye düşünmüşüm..2 hafta boyunca hiç görmemiştim bende unutmustum artık … ta kiii beklemediğim bir anda ben eve giderken arkamdan bakarmısınız diyene kadar………önce bakmak istemedim kim olduğunu bile bilmiyordum ama kalbım dön bak diyordu anlamsız bir şekilde,dndüm,ve o kişiydi kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı efendim dedim soguk kanlılıkla.Meraba ben sizi rahatsız ettım aslında hiç böyle şeyler yapmam ama kendime engel olamadım sizinle tanısmak istedim dedi.yarın okul çıkışında bir yerde oturabilirmiyiz dedi heycanla yuzume bakıyordu agzımdan cıkıcak olan olur kelimesine:) bense bilmiyorum dedım.tanımıyorddum çekindim.olmaz dedim ve gittim. öylece arkamda kaldı..

benım ılıskım cıddı boyuta dogru gıdıyordu 4 ay sonra ıstemeye gelıceklerdı.en yakın arkadsım yolda gordugunda benım nısanlanacagımı soylemıs o an nasıl oldu hıc bılmıyorumm.. ama bırsey varkıı hala onun ıncınmesını uzulmesını dahi ıstemıyorum. cunku o benım ılk askım ılk sevgılım olarak hep kalıcakkk.. hayatımda yasdıgım tacrubelerın her bırınıde onunla olan ısılkımde yasadım. sana tesekur ederım mutlu gunlerımız ıcınde mutsuz gunlerımız ıcınde. ama sunu bılkııııı bu duruma gelmemızın nedenı ıkımızız. sadece senıde suclamıyorum elbette hatalrım olmustur ama senın canını acıtıcak turde dgıldı hıcbırı. suan nerdesın kımlesın nasılsın bılmıyorum ama bıldıgım bırsey varkı aylarda gecse yıllar da gecsee evlensemde nedendır bılmıyorum hala kalbımdesın ama sen bunu bılmıyorsun…

Bu yazı gerçek bir aşk hikayesini anlatmaktadır ve yazıların hepsi aşık delikanlının günlüğünden alınmıştır.

“Onun gözlerine bakarak onun benim olmasını diledim… Ama o bana benim ona baktığım gözle bakmıyordu bunu biliyordum.
Onu sadece arkadaş olarak istemediğimi bilmesini istiyordum, onu çok seviyordum ama söyleyemiyordum nedenini bilmiyorum ama çok utanıyordum…
Keşke bana beni bir kez sevdiğini söyleseydi…