‘acı’ Yazı Arşivi

Akşam oluyor yine sessizce
Üzerime yığılıyor yine hüzünler
Beklemek acı geliyor bazen yüreğime
Sonunda ayrılıklar vakti gelmiş
Gitmek zor değil artık
Kalmak acı veriyor…
Yalnızlığa göğüs germek kolaymış
Sonuna kadar savaşacak gücün varsa,
Gücüm tükendi artık gidiyorum
Ayrılıkların son durağından kalkan trene binip
Kimseye “elveda” demeden,
Çekip gidiyorum…

Sevgiye muhtaç büyüdüm ben,hiçbir zaman tutunacak dalım olmadı.Çocukluk yıllarımda hayata sımsıkı bağlanacağım anılarım olmadı.Bir seçim değildi yaşamak.Ya varsın ya yoksun gibi bir soru değildi.Kolay kolay rest çekemezdin hayata.Ama sanki şimdiler öyle.Bunları kime anlatıyorum ki?

Dediğim gibi sevgiye muhtaç oldum daima.Onca kalabalık arasında hep yalnızdım.Uğraşılardı bazen bana,ağlamak gelirdi içimden.Kin beslerlerdi,kötü davranırlardı.Bir acıydı yaşamak,sevgiye muhtaç yaşamak…

gözlerinden düşen her gözyaşı
aklından geçen her anı
yaşadığın hep bir acı
hepsini benim kadar yaşamadın sen
benim döktüğüm gözyaşları
aklımdan geçen her anı
yaşadığım her acı
‘BENİ HER GÜN ÖLÜME BİR ADIM YAKLAŞTIRDI’

Yine akşam olurken İstanbul’da içim aydınlanıyodu, çünkü sen vardın karanlığı yırtan sevda türkülerinde. Seni düşündüm yokluğunda,aslında hiç yok olmadın içimde silüetin duruyor karşımda. Hayal etmekte güzeldi yokluğunda, sen aslında hep vardın bir şekilde bir yerlerde. Acı içinde olgunlaşırken yüreğin büyüyordu kendi içinde farkına bile varmadan. Ve yaş gelince 35′e ansızın karşılaştık sessizce. Seni tanıdım bir gelincik şafağında yasemenler içinde. Ansızın çıkageldim tüm güzelliğin ve samimiyetinle. Şaşırdım belki dilim tutuldu konuşamadım zaten istesemde konuşamazdım, yazmak farklı konuşmak farklıydı benim için. Sonsuza kadar sürmeyeceğini bildiğimiz bir rüzgarın içinde bulduk kendimizi. Olsun be güzelim sonsuza kadar ne sürdü ki.

Bir kağıt ve bir kalem önümde
Kalbimdekileri yazmak isterken
Kalem bile ağlamaktan mürekkebini kurutmuş
Üstelik hüzünlü mısralarda ucunu kırmış
O bile dayanamamış bu acıya
Peki ben nasıl hala yaşıyorum
Bunu defalarca sordum kendime
Cevabı aynı soruda gizliymiş
Farkına vardım ama geç oldu biraz
Bir gençlik kadar… sadece
Oysa tatlı bir rüyaydı yaşam
Sadece ben vardım hayatta
Diğerleri ise bambaşkaydı yaşamımda
Bir tek ben mutluydum hayatta
Başkası yoktu mutluluğumu anlayabilen
Farketmem zor oldu bunu
Çok zor hem de…
İnsanlar hayatımdan, mutluluğumdan
Çalıp götürürken ben onları hala seviyordum,
Oysa hepsi yalanmış…
Yalanmış insanların sevgisi, gerçekliği
Yaşam için savaşmak gerekiyormuş
Belki de yapabilirim dedim
Ayaklarımın üstünde durabilirim
Kimseye muhtaç olmadan
Kimseye laf söylettirmeden
Kendi başıma yeniden mutluluğumu kazanabilirdim
Yapabilirdim…
İnanıyordum kendime
Ama bazen yanılabiliyor insan
Bunu da öğrendim hayattan…
Daha bir çok şey gördüm, yaşadım
Tutundum hayata ve sarıldım tüm gücümle
İnandığım şeylerin hepsini başardım
Gel gör ki bazı şeylere gerçekten gücü yetmiyor insanın
Hele de elle tutulabilir bir şey değilse bunlar
En güzel sevgileri serptim kalbime
Büyüttüm onları insanlara dağıttım
En tatlı gülümseyişler açtı yüzümde
Yeniden gülümsettim herkesi yeryüzünde
Bir de sihirli bir şey duydum çevreden
“Aşk” diye seslenirlerken işittim birden
Gün geldi onu da yaşadım
Bir yerde, bir kişide, bir isimde
Yalnızca bir kalpte,
En güzel sözleri işittim ondan
En mutlu anları yaşadım hayatta
Sevginin doruğunu
Aşkın ne olduğunu
Ve bir canın bir cana
Sadece sevdiği için feda olabileceği anladım
Bir hayatın bütün tatlarını yaşadım
Acı, hüzün, mutluluk, sevgi
Bir de onun sevgisi
Tanımlanırsa: “Aşk”, diye geçer kendisi.