Nisan, 2010

Gö­rüş­dük, da­nış­dıq, bu mə­nim bə­sim,

Bu han­sı qis­mət­di, han­sı za­man­dı.

Qəl­bi­mi ox­şa­dı is­ti nə­fə­sin,

Ürə­yim bu sev­da odu­na yan­dı.

Ba­xı­ram üzü­nə pa­yız bu­lu­du,

Ürə­yim sən­gi­məz qəm do­lu dər­ya.

Ba­xı­şın kök­süm­də qa­la­yıb odu,

Çox çə­tin bu dər­di an­la­maz du­ya.

Öt­mə­yib ara­dan ne­çə həf­tə, il

Bu qə­dər ya­nı­ram həs­rət qə­mi­nə.

Da­nış­sam dil-do­daq gü­nah­kar de­yil,

Qor­xu­ram alı­şan ürə­yim di­nə.

Açı­lan dərd de­yil söy­lə­yəm, de­yəm,

Süb­hə­dək ah­la­rım ahı­ma da­yaq.

Mən sə­nin ya­nın­da be­lə qəm­li­yəm,

Gəl mə­nim ya­nım­da ol­ma­yan­da bax.

Gö­züm­də yurd sa­lıb dağ­la­rın çə­ni,

Mil­yon­lar için­də tən­ha­yam, tə­kəm.

His­si­mi, ru­hu­mu, oy­na­dıb mə­ni,

Bəs nə­dir hey sə­nin ya­nı­na çə­kən?!

Ya­ğı­şa həs­rət­dir alı­şan çə­mən,

Şax­ta­dan do­na­caq sə­pə­lən­sə qar.

An­la­ya bil­mi­rəm, bil­mi­rəm ki, mən

Sev­di­rən gü­nah­kar, se­vən gü­nah­kar.

Giz­lət­mə həs­rət­li gö­zü­nü mən­dən

Göz­lə­rin gö­zü­mə yo­vuş­du, bəl­kə.

Nə vaxtdır qə­min­lə ol­mu­şam həm­dəm,

Har­da­sa yo­lu­muz qo­vuş­du, bəl­kə.

Müəllif: Sərdar zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az

E mail:serdar-zeynal@box.az

Yaxşı bax bundakı duruşa, boya,
Vədəli, vədəsiz özün əzdirir.
Düşünür yeganə kişidi, güya,
İnsanlararası soraq gəzdirir.

Gah qalxır göylərə, gah enir yerə,
Güc verir namərdə, haqsıza, şərə,
Çətinə düşəndə yer gəzir girə,
Başını gözlərdən qıraq gəzdirir.

Əlindən viranə, sökülü çoxdur,
Namərdin əlində bir qəfil oxdur,
Başında bir əlçim kəkili yoxdur,
Cibində qızıldan daraq gəzdirir.

Ünvanın yazanda on yerdə çaşır,
Düz sözü deyəndə dili dolaşır,
Baxışın dəyişir, güya, söz qoşur,
Özüylə karandaş, vərəq gəzdirir.

Bacarsa düzləri dibindən biçər,
Göz yaşın axıdıb qanından içər,
Əlləri yanında yol keçə-keçə,
Ayağı üstündə oraq gəzdirir.

Bazara çıxarsan dəyməz qəlp pula,
Bir “sağ ol” eşitcək sığışmaz yola,
Ovçunun ovuna göz dikən tula,
Yanında cangüdən, yaraq gəzdirir.

Müəllif: Sərdar zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az

Qar deyil ki, günəş vura əriyə,
Yara deyil məlhəm çəkəm giriyə.
Dağ çəkilən milyonlardan biriyəm,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Başım üstə bayraq etdim haqqımı,
Güllə ilə sındırdılar şaqqımı,
Haqlı çıxdı əbədiyyət satqını,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Qanadlandı ölüm yüklü güllələr,
Sinəmizdə çiçək açdı lalələr,
Yaddan çıxmaz o gecəki nalələr,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Topladılar yüz dərənin suyunu,
Doldursunlar suya həsrət quyunu,
Başımıza açdılar min oyunu,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Cana gəlir dünya mənim odumdan,
Xəbəri yox taleyimdən, adımdan.
Sıxılmaqdan adım çıxır yadımdan,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Tumarlanır bostanıma daş atan,
Addımını əyri atan, çaş atan,
O, silahlı, mən əlimdə quşatan,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Yurd yolunda min qurbanlıq baş durub,
Hər addımda tarixləşən daş durub,
Qarşımızda qar-boranlı qış durub,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Kim unudar İyirmisi yanvarı,
Əbədilik milyon qəlbin qübarı,
Yüz altmış il Vətən yarı, biz yarı,
Kimə acım, kimə deyim bu dərdi.

Müəllif: Sərdar zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az

Neçə yol doğranmışam,
Neçə yol biçilmişəm.
Qismətim yada qismət,
Ayaqda kiçilmişəm,
Vətən, bağışla məni.

Haqqımı istəmişəm,
Dilimə dağ basılıb.
Boynumun kündəsindən
Qalmışam mən asılı,
Vətən, bağışla məni.

Çoxum əlimdən gedib,
Gözüm azın dalında.
Ömrümü əritmişəm,
Namərd qilü-qalında,
Vətən, bağışla məni.

İldırım yandırmayıb,
Od almışam içimdən.
Yollar cana gəlibdir,
Yurddan-yurda köçümdən,
Vətən, bağışla məni.

Dünən kütümü yeyən,
Bu gün özümə hürür.
Əlimə yetişəni,
Məndən qabaq götürür,
Vətən, bağışla məni.

Ağlım özümə qənim,
Ürəyim səngərimdir.
Qövr eyləyən dərdimin,
Rişələri dərindir,
Vətən, bağışla məni.

İldırım sındıracaq,
Bir gün sükut buzumu.
O vaxt qan tutacaqdır,
Yanan qartal gözümü,
Vətən, bağışla məni.

Müəllif: Sərdar zeynal

E mail:serdar-zeynal@box.az