Ağustos, 2009

Bedenimi teslim alan hüzün , ruhumu cepcevre saran kırık düsler ve icimde senden bana arda kalan cam kırıkları var…Hic kimse dindiremez ayrılıgın sessiz ama yürekten gelen isyanlarını.Bir gece yarısı odanın perdelerini arala ve de kösebasında avarecesine bekleyen bir adamı göreceksin.O kisi benim.Seni unutmak o kadar zor ki , sen gitsen de kendi kalbine cekilsen de ruhunun karanlık köselerine benim kalbimde senin bana yasattıgın mutlulukların ayak izleri var ..

Sen karanlık geceleri mi teslim alan yalnızlıga inat bütün geceyi sevdiginin düsleriyle gecirebilirmisin? Gelmeyecegini bile bile sanki her an hüzün denizinden kalbimin sevgi sahillerine ugrayacakmıs gibi gözlerini uykuya haram edip sabahklara kadar onu beklermisin ? Gözlerindeki mutlulukları sadece iki dakika icin hissedebilmek icin ölmeyi göze alır mıydın? İste ey sevgili seni bu kadar içten seviyorum…

Karanlık gecelerin puslu sabahlara merhaba dedigi, sahte gülüşlerin ilkbaharda hasret cicekleri actıgı , ayrılıkların cirit attıgı zamanlarda buldum seni.Ugrunda her seyi kaybetmeye degecek kadar degerli birisin sen..

Gözleirnde kilitliyim ben sen ise ; yüregime mühürlenmis ask siirlerinin en mutlu satılarısın.En yalnız zamanlarımda sana acıyorum gönlümün senden önce gizli kalmıs kapılarını ve ayısıgını senin gözlerinde görüyorum ve de hep gözlerinle parlıyor gözbebeklerim..

Sevgimi ve de hasretimi senden bana kalan bu öksüz kentin yalnız sokaklarına bırakıyorum.Ayrılık ceken yüregimi corak topraga veriyorum.Ve sana olan özlemlerimi umutsuz yarınlarıma sevda tohumu olsun diye ekiyorum .Belki bir gün kalbime dönersin diye…

bos siseyle bardakta titremekte mum alevi, oda soguk ve de karanlık.Dısarıda kır ciceklerinin üzerlerine hasret yagmurların hüzünlü damlacıkları düsmekte..Yine sabahlar olacak yorgun gecelerden sonra ama sen yine gelmeyeceksin

sonbaharda esen rüzgarla bir saga bir sola savrulan kuru yarak tanesi , o hala düsecegini bilse belki de ilkbaharda amnasızca esen rüzgara meydan okumazdı.ben sonbaharın gelmesini bilsemde azraili ve de ölümü karsıma alsam da seni sevmekten vazgecmeyecegim

Eger bir gün yasamdan bikarsan, bikma ? bikmak icin cok erken!
Eger bir gün yasama kizarsan, kizma ? kizmak icin cok erken!
Eger bir gün kaderini lanetlersen, lanetleme ? lanetlemek icin cok erken!

Bikmak icin cok erken,
cünkü senle gecirecek daha bircok saat, gün, yillar var
Kizmak icin cok erken,
cünkü bu hayat bizi bulusturan, kavusturan, birbirimize gösteren – buna,
Kalblerimizi böylesine büyük, yüce, güzel ve ebedi bir sevdaya vurduran hayata kizmak hic olmaz, ne kadar dua etsek, sükür ve hamd etsek azdir, sükretmek icin dünyadaki karincalari saysak, cicekleri saysak yine azdir, yine azdir ve az gelir, ne yapsak azdir

Lanetlemek icin cok erken, cünkü kaderimiz, seni bana, benide sana kavusturan

Kimbilir daha ne kadar güzellikler acik gelecegimizde, sabret, sabret, sabret
Biliyorum sabretmek kolay degil
Ben sabret diyorum, ama esasinda bende sabredemiyorum, dayanamiyorum, kavruluyorum, yaniyorum sevda atesinde, özleminde, tutkunla, ama sabretmeliyiz

Yar baska ne yapayim, tek avuntum SEN
Senin ela gözlerin, melek yüzün, pamuk kalbin, güzel huyun, keci inadin ve yüce merhametin
Biliyorum gelecek, gelecek – o günler gelecek, her seyin acisi, sensizligin acisi, sensiz gecelerin, yoklugunda uyuyamadigim, seni, ya seni, baska kimseyi degil seni düsünmekten uyuyamadigim o gecelerin acisinin cikacagi o günler
Hasret, özlem ve sevgiden düsen gözyaslarin, hickiriklarin, o sellerin acisini söke söke cikaracagiz
Iste bunun icindirki hic pes etmeden yasadigim

Iste bunun icindirki hic birseyden korkmayip seni sevmeye, sadece seni sevmeye devam etmem, aynisinida senden istemem

Iste bunun icindirki yolumuzda ne kadar kar, yagmur, camur olsada, taslar, beklenmedik seyler, engeller ne olursa olsada, ciksada, bizi yolumuzdan saptirmayip, biz yolumuzdan sapmayip, sabret dedigim bunun icindir

Göreceksin, görecegiz, olacak, INSALLAH olacak, sabrimiz onun icin olsun, sabret SEVDAM, MELEGIM; KUMRAL BOMBAM, BEBEGIM; CANIM, CEYLANIM, PRENSESIM,
O gün gelip cattiginda göreceksin bak ?demistik? diyecegiz,
Sevdamiz o kadar büyükki, bize kolay kolay bisey olmayacak INSALLAH
Biz daha cok güzel dakikalar, saatler, günler, aylar, yillar, ömürler tüketecegiz
Sen merak etme ve bos yere olmasada, olmadigini biliyorum – üzülme nolur, yalvaririm nolur!!

Dogrudur, günler vardiki, sendin bana bunlari söyleyen, ama simdi ben senden istiyorum, yalvariyorum, nolur kendini bos yere olmasada harap etme, nolur, yalvaririm nolur!!
Sensin benim herseyim, birtanem, ve mevladan tek istedigim, sensin CANIMA YETEN!!
Seni sevdigimi biliyorsun, onun icin bak üzülme, sen bensin, bende senim, sana nolursa bana olmus gibidir.

Eger birgün benden bikarsan bunu bana söyle ve neden anlat olurmu
Benim gibi bir uyuzla ugrasmak kolay degil, yinede beni bu kadar sevip, bana bu kadar deger verip, beni bu kadar yükselttigin icin cok tesekkür ederim !!

Boğazımda düyünlənmişdi sözlərim. Gərgin bir iş günündən, üstəlik qanımım it qanı olduğu bir vaxtda sahildə gəzmək və dənizi seyr etmək ən yaxşı çıxış yolum idi………sahil boyunca gəzə-gəzə, addımlarımı saya-saya onu nə qədər çox sevdiyimi düşünürdüm……əvvəllər dost idik…….havadan sudan danışırdıq, mənə yoldaşlarını izah edirdi……..nələri sevdiyini anlatmışdı. Sonra???sonra sevdim, dediyinə görə o da məni çox sevirdi………sonra????…..hmm…….yox, daha sonrası olmadı…….işdən tez çıxmışdım, evə getmək heç ağlımın ucundan da keçmirdi, həm evə getsəm nə olacaqdı ki???????

Bu it sifətiylə, üstəlik bu əhvalla evdəkilərin də qanını it qanına döndərmək fikrində deyildim…..həm də dənizi seyr etmək bütün fikirlərimi işğal etmişdi……sanki bir dəqiqə də olsa dənizi görsəydim, onu görəcəkdim kimi gəlirdi mənə. İri addımlarla dənizə doğru irəliləyirdim………dənizə çatırdım…….arxamca da kölgəm mənə çatmağa çalışırdı. Dənizi izləyirdim, bir az gün batmağa doğru gedirdi…….günəşin qırmızılılığı ətrafa qəribə bir rəng qatmışdı…….şəhər işıqların boz parıltısı və günəşin qırmızı rənginə boyanmışdı, insanların üzündə isə bu qırmızı və boz rənglər kölgələr şəklində görünürdü. Bu cox darıxdırıcı idi, nə olursa olsun bu an onu bu rənglərin qarışığında görməyi arzulayırdım. Qırmızı rəng, şəhərin boz işıqları, sahil……..və O……Bu an nəyin bahasına olursa olsun görməliydim onu……..sonra bu istəyimi içimə basdırdım…….amma özümdən asılı olmayaraq gözlərim axtarırdı onu. Hər telefonum zəng çalanda yerimdən atılacaq kimi olurdum……….mənə elə gəlirdi ki, alo deyəndə “mən də burdayam, səni görürəm” sözlərini eşidəcəm…….amma bu mənim uydurmalarım idi……….belə olmayacaqdı əlbəttə……bu mütləq anam olacaqdı. Evə belə gec getdiyimdən narahat olduğu üçün zəng vururdu, ya da hansısa tanışım……….bu zənglər canımı sıxmağa başlamışdı……..sonra mücərrəd deyil, konkret fiziki bir ağrı hiss etməyə başladım. Nə edəcəyimi də bilmirdim………ürək ağrılarım da lap məni zara gətirmişdi, anlatılamayacaq bir ağrı idi bu…………oturdum……..oturduğum skamyadan baxanda dəniz görünürdü…………fikirləşirdim, axı mən onu itirmək istəmirdim……..

İndi zamanlara nifrət edirəm…. Hər kəsin bir şeylərini qısqanan və hər kəsdən bir şeylər oğurlayan, uşaqlığımızı, sevinclərimizi, ümidlərimizi, xülyalarımızı, sevdiklərimizi hiyləgər kimi əlimizdən alan, üsyankar bir uşaqdır zaman……Bizə qalib gələr, bizləri udar, bəzən qisas alar zaman, bəzilərinə isə tərs gələr. Zaman sizin istədiyiniz zaman deyil, ya doğulmamısınız ya da ölmüsünüz………Bəlkə də heç bir şeydir zaman. Edən həyatdır, edən insanın özüdür, O, bir əliylə yaşanan dünəni alır, yaşanmışların üzərini ağ kəfənlə sarıb bağlayır. Digər əliylə yaşanacaq sabahı bizlərin xidmətinə verir. Başqa bir şey etmir. Onun vəzifəsidir; ağrılı şirin hər şeyə pərdə çəkmək………Sevgililərin və sevginin baş tacı edildiyi, həyatın həmişə bahar təzəliyində yaşandığı……….Zamanlar!!EHHHHHHH!!Bəzən ayrılıqlara səbəb zamanlar, bəzən amansız ayrılıqlara logman olan zamanlar, bəzən gün uzunu bitməyən saatlarda donan zamanlar və bəzən bir göz qırpımında yaşanan anları donduran, bitirən zananlar…….Fikirləşirəm ki, bəlkə də üzümüzə çırpılan qapılardan, üzümüzə açılan qapılar daha qorxuludu. Sonra onu bağışlamaq istədim, amma Onun “bağışla” yalvarışlarını düşünəndə, bunun yenidən başlamaq üçün icazə istəyi olmadığı, sadəcə “əlvida”dan qabaq istənmiş halallıq sözü olduğunu xatırladım. Onun “bağışla” xahişi təzə səhərlər arzusu deyil, əksinə, düşən əbədi axşamın son sözü olacaqdı. Ölüm talenin ən ağır, ən “bəlkə”siz sözüdü. Bir ömürdə neçə-neçə insan ölür. Mən də öz içimdə hamıdan uzaq bir ömür yaşayaraq öldürmək stəyirəmm zamanları. Bəzi vaxtlar olub ki, ona yalvarmağım gəlib, amma qürurum buna heç, həm də heç yol verməzdi……mənim üçün qürur axı hər şeydən yuxarıda dayanır)))))))) Bir gün olar ata bilmədiyin o son bir addımın qabağında diz çöküb, hönkür-hönkür ağlayarsan………Faydasız………Amma mən həmişə inanmışam ki, yalvarış da insanın ehtiyacıdı. Dağlar göylərə yalvaran kimi, eləcə yalvarmaq istəyirik birdən. Bunu edə bilməyəndə isə boğuluruq tənhalıqdan. Çox sevdiyim şair Ramiz Rövşən şeirlərinin birində belə deyir:
“Mən elə bilirdim, sənsiz ölərəm. Mən sənsiz ölmədim, məni bağışla”……….Bunu edə bilmədiyim üçün isə utanıram!!!!!!!

Ürəyim ilk bahar çırpıntısıyla döyündüyü vaxtlarda dodaqlarımın ilk təbbəsümü sən idin………Sonra bu təbbəsümü, daha sonralar isə gülməyi unutdum……Bir gün qarşında dayanaraq qürürumu sındırıb, titrək dodaqlarımla səni sevirəm deməyi cox arzu etdim………amma inanmıram bu nə vaxtsa reallaşsın, lənətə gəlmiş qürurum ucbatndan…..Bilirsən sənsiz telefonum da susub. Indi səni gözlərkən pəncərəmin önündən həmişə seyr etdiyim küçələrə lənət yağdırıram…….

Ömür bumu, alışdım ayrılıqlara, yoxmu sonu?!Qürurumu sənin xəyanətin köksündən vurdumu?Sevgi bumu?????? hər acıya səbəb olan omu??????

Sənin haqqında danışmağımı istəsəydilər, bir ömür danışardım, amma yenə də bitməzdi. Suzmazdım bir dəqiqə………..səni anlatmaq üçün. Sıxardım bütün nəfəsimi, danışardım boğulana qədər. Desəydilər yaz onu, yazardım ən gözəl şeirləri. Yazardım şairlərin şeirlərində həmişə yazmaq istədiklərini. Yazardım onu barmaqlarım yox olana qədər……………yazardım onu vərəqlər bitənə qədər……….Amma indi danışmaq yox, yazmaq istəyirəm onun haqqında……….o özü bunu istədi……….xətrini çox istədiyim, olduqca sadə, mənim üçün çox dəyərli bir insan haqqında yazacam. İnsan üçün ömrü boyu ən əziz şey həyatdır. O, adama bir dəfə verilir. Ona görə də elə yaşamaq lazımdır ki, mənasız keçirdiyin aylar, illər sonralar səni yandırmasın, peşman etməsin. Rəzil, mənasız günlər keçirdiyin üçün qəlbin göynəməsin, ürəyin sızıldamasın. Bu sözlər insanı əhatə edən şəxslərə də aiddir…………Bu şəxslərə sənin dostların, yaxınların, aiələn, sevdiyin şəxs varsa, o və.s daxildir…………Bil, mənim üçün çox dəyərlisən. Mənim üçün düşündüyündən də dəyərlisən………….Amma nədənsə həmişə ona elə gəlir ki, o məni çox istədiyi qədər, mən onu çox istəmirəm…………və çox üzürəm onu………..ola bilər incidirəm onu, amma bilərəkdən deyil…………sadəcə belə alınır. Deyirlər dost o insandır ki, sənin haqqında hər şeyi bilir…………onu yaxından tanıdığıma əminəm və onun haqqında xoş söz deməyə özümü haqlı sayıram. Belə inadla “səni tanıyıram” deməklə yəqin sən də razılaşarsan. 8 il az vaxt deyil insanı tanımaq üçün. Bu cür hallarda nida söz-cümlələri daha çox mənalar ifadə edə bilir. Təəssüratlarımı ifadə edəcək söz yoxdur. Yalnız neçə illik təəssüratlarımı bölüşə bilərəm. Yox, mənim saxta təriflər yağdırmaqdan heç xoşum gəlmir, sadəcə ürəyimdən keçənləri yazıram. Bəlkə də burda, Bakıda olsaydın ürəyimdən keçənləri gözümdən duyacaqdın! Amma təəssüf………Bu son aylarda onu çox düşünürəm. Maraqlısı odur ki, artıq keçmişdəki kimi deyil aramızdakı söhbətlər. Qəribə bir duyğudur……….Dostluq…………..Bu son günlər məni heç təkbaşına buraxmır. Əslində mən tək qalıb, fikirləşməyə və ya yazmağa başlayan kimi yanımda hiss edirəm onu……..Bəlkə hislərdə ona çox yaxınam, bəlkə elə ikimiz də insanlara və bizi əhatə edən insanlara qarşı eyni duyğularla baxırıq……..Bəlkə dəəəəəəə………Eyni dildə danışanlar deyil, eyni duyğuları paylaşanlar anlaşa bilər məncə.

İnsanlar doğulduqları dünyada ilk olaraq “harda olacağam və olmalıyam” – deyə bir teorem irəli sürə bilmədiklərindən, harda və necə yaşamaları, artıq taleyin işidir. O taleyin işi də bəzən insanları doğulduqları yerdən uzaq salır, başqa dünyalara qonaq edir…………İndi qürbət həsrəti çəkir “O”……….Buralar, indi “O”nun olmadığı bir yerdir. Bilirsən, tənhalıq qocaman şəhəri ruzigarın toz-torpaqla uğuldadığı dar bir küçəyə çevirir. İnsan üçün dəyərli olan insanlar onların yanında olmayanda insan həyatı da bu dar küçələri xatırladır……..Buralar həm də “onsuz” ağacların əcəli ilə yarpaq tökdüyü yeri xatırladır, desəm yanılmaram…………Hər şey beləcə tükənir………..Bir də tənhalığın bardaş qurub oturduğu gecələr vardır………… ömrüm iyirmi üçüncü yaşı ilə bağlı əlbəayaxa olana qədər elə hey nələrsə çıxıb gedim məndən……….Nələrsə həmişə bir yerlərdə qırılıb. Hmm……..bu da belə olsun…………..noolar ki?! Yenə dəliliyim tutdu deyəsən……..Çıx gəl artıq…….hər şeyi bir kənara qoyaq…………sən uzaqları…………mən olmuşları………….”Onsuzluq” dolu bu səssizlik yenicə başlayan yağmurun altında, donmuş baxışlara çevrilmiş təbəssümü olan bir uşağın qorxusuna bənzəyir………..Bilirəm gələcək……….bəlkə də bir az xoşbəxtliyimiz oldu…………nə edim xoşbəxtlik deyilən şey bu………ucundan, qulağından göstərilir hərdən. Eləcə biz də hərdən- hərdən yaşayırıq……….qırıq-qırıq, sınıq-axsaq……………Beləcə keçir “onsuz” günlər……….Hələ gəlməyib, amma deyir ki, gələcək. “Onsuzluq” öz səssizliyi ilə iyrəndirir adamı buralardan………..bir gəlsə………..Bir az çətin buraların yol bayırı, havası, səssiz küçələri, darıxdırıcı insanları………….bir küçəlik şəhər, necə dəə bezdiricidir.