PostHeaderIcon Çörək dostu

Təxminən on beş il əvvəlin sözüdür. Aslan bərk xəstələnmişdi. Həkimlər dərdinə əlac tapa bilmirdilər. Dediklərinə görə, boğazında o zəhrimardan vardı. O zəhrimar bəd xassəli idi. Səsi tutulmuş, iştahası kəsilmişdi. Evdə oturub günlərini sayırdı. Məclislərə getməkdən qalmışdı. Dar gün üçün geriyə atdığı pullar yavaş-yavaş həkimlərə, dava-dərmana, iynəyə gedirdi. Əslinə qalsa, heç ehtiyatda da fərli pulu yoxdu. Subay olduğundan gününü orda-burda keçir, toylardan qazandıqlarını dost-tanışa, yeməyə-içməyə, eyş-işrətə xərcləyirdi.

Xəstəliyindən xəbər tutan dostları baş çəkməyə gəlir, gedəndə yastığının altına, köynəyinin döş cibinə zorla xərclik, dava-dərman pulu qoyurdular. Aslanın maddi durumu pis deyildi, lakin əlavə pul kimə lazım deyildi və sabah allah bilir başına nə gələcəkdi?!. Onu ağrıdan bu idi ki, belə ağır günündə ən çox oturub-durduğu, işinə-gücünə yarıdığı, kömək əlini uzatdığı birisi, vəziyyətitndən xəbərdar ola-ola, onu arayıb-axtarmırdı. Aslanın gözləri qapıya dikilmişdi, gözləyirdi.

Xarici ölkələrin birində yaşayan qohumları Aslanın xəstəliyindən xəbər tutub müalicə üçün onu həmin ölkəyə apardılar. Həkim müayinə kağızlarını, dava-dərman reseptlərini bir kənara qoyub:

-Burada təzədən yoxlanmalısan, – dedi.

Sonra Aslanı sorğu-suala tutdu və bildirdi:

-Hələlik bir şey deyə bilmərəm.

Hərtərəfli müayinədən sonra həkim tam yəqinliklə xəbər verdi ki, Aslanın boğazında həmin zəhrimardan yoxdur. Əməliyyatı da lazım bilmir. Ciddi müalicə ilə hər şey ötüb keçəcək.

Bu minvalla Aslan xəstəxanada iki ay müalicə olundu. Yaxşı recim, xüsusi proseduralar, iynə-dərman öz nəticəsini verdi. Aslanın səsi də açıldı, rəngi-ruhu da özünə gəldi.

Aslanın sağ-salamat Vətənə qayıtdığını eşidən dost-tanış onun başına yığışdı. Yaxşı məclis qurdular. Aslanın etibarsız dostu da bu məclisdə idi. Qonaqların yanında onun xətrinə dəyməyən Aslan məclis dağılanda qolundan tutub onu kənara çəkdi:

-Gözüm yollarda qalmışdı, gəlmədin. Etibarın bu qədər idi?! Yəqin fikirləşmisən daha Aslan can üstündədir, nəyinə lazımam. Bilsəydin, ölüm ayağında deyiləm, sadəcə bir qıçımı kəsəcəklər, dərhal gəlib baş çəkərdin. Çünki insan bir qıçlı olanda da qarmon çala, qonaqlıq verə, məclis düzəldə, pul xərcləyə bilər.

«Dost» nəsə demək istəyirdi. Aslan qoymadı:

-Əziyyət çəkmə, etibarını biləndən sonra dostlar üçün ayırdığım dəftərçədə adını tapıb qarşısında yazdım: «Çörək dostu». Bu gün gəlməyin səbəbsiz deyil: axı, mən yenə ayaq üstəyəm. Sabah başıma bir iş gəlsə, yenə yoxa çıxacaqsan. Odur ki, səninki səndə, mənimki məndə. Allah insanlara sənin kimi dostu qismət eləməsin!

Bakı şəhəri, 2009-cu il
AKİF ABBASOV