Yaman düşdük el-obadan didərgin,
Torpaq qanlı, yurd qan-qada, il gərgin.
Ürək dözmür, qan-yaş tökür göz hər gün,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Dörd bir yandan alov yağdı, boğulduq,
10-15 ev bir ocağa yığıldıq.
Arxasızlıq qənim oldu dağıldıq,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Sıxılmaqdan dağılmışıq nar kimi,
Əriyirik gün altında qar kimi.
Sozalırıq külək qovan qor kimi,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Neçənci köç, bu neçənci nağıldı,
Ulu xalqım ulu yurddan dağıldı.
Bu dərd mənə ölümdən də ağırdı,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Yandırdılar ocaqların oduna,
Fərq olmadı, südəmərə, qadına.
Qanım donur, o gün düşcək yadıma,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Haray çəkdik, tapılmadı hay verən,
Həyat verən, ağrı verən, toy verən.
Baltalandı, neçə-neçə boy verən,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Qarlı dağda selə döndü göz yaşım,
Neçəsinə tapılmadı baş daşı,
Namərd oldu namərdlərin savaşı,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Qan-tər tökdük, ağac əkdik, bitirdik,
Bar gözlədik, bağını da itirdik,
Şələ-şələ ağrı, acı gətirdik,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Dinməsək də bir gün deyil günümüz,
Eşidilmir harayımız-ünümüz,
Ölənədək əriyərmi kinimiz,
Qınamayın, çəkəmmirəm bu dərdi.

Müəllif: Sərdar Zeynal

Rüzgarın beni suya nasıl yıktığını hatırlıyorum,
ağlaya ağlaya rüzgara direnerek eve gidiyordum,
beni görenler niye ağlıyorsun sorardı,
bense yanıt vermeden yoluma devam ederdim, sanki kaderime ağlıyordum..!

Kenan

Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Məni sevib – oxşa, al ağuşuna.
Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Həsrətəm səsinə, bir baxışına.

Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Ruhunu ruhumun yanına göndər.
Həyatda nə qədər etsən də zülüm,
Barı röyamı sən nağıla döndər.

Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Həsrət bir gecəlik bitsin röyada.
Bizdən uzaq olsun ayrılıq, ölüm,
Onları gəl qoyaq oyaq dünyada.

Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Sənsiz röyalarım tutqun, qarışıq.
Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Biz ki röyalarda ayrılmamışıq.

Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Daha sənsizliyə dayanmaram mən.
Bu gecə röyama qonaq gəl, gülüm,
Gəlsən, söz verirəm: oyanmaram mən…

Müəllif: Əli İbrahimov

Aylar keçir,il dolanır,yeni nağıllar yaranır. Bu nağılların içındən ən gözəlin seçərəm,sizə nağıl biçərəm. Bir ölkə varimış,bu ölkədə yaşayan bütün insanlar gözəlliklərinə görə dünyanın başqa insanlarından fərqlənərmişlər. Bu ölkənin sakinlərindən biri də Şumal idi.Şumalı atası yanına çağırıb,ona dedi:-Oğlum artıq böyümüsən,evlənmək vaxtıdır.Ölkədəki qızlardan birini seç.

Şumal bütün ölkəni gəzib dolansa da,heç kim onun ürəyinə yatmır.Hamı bu qədər gözəlin içindən onun heç kimi seçə bilməməsinə təəccüb edirdi.

Şumalın atası çox qəzəblənmişdi.O,Şumala dedi:-ölkədən çıx get.Nə zaman öz yarını tapsan qayıdarsan.Şumal yola düzəlir.Hara gedəcəyini belə bilmirdi.Güllü-çiçəkli baxçalardan,susuz səhralardan keçdi,nəhayət qəribə bir şəhərə gəlib çatdı.Şəhərin qəribəliyi onda idi ki,burada yaşayan insanların hamısı çox eybəcər idi.Onlar eybəcər olsa da,çox mehriban,qonaqpərvər,səmimi,ürəyi təmiz insanlar idi.Onlar yorğun Şumalı mehribanlıqla qarşılayıb,yedirib-içirdilər.Hər kəs Şumalın gözəlliyinə heyran qalmışdı.Onun qara qaşları,iri gözləri,qəddi-qaməti hər kəsi heyran qoyurdu.

Şumal şəhəri,onun sakinlərini çox bəyənmişdi.O,burada qalmağı qərara aldı.

Bir gün Şumal dağda gəzərkən bir qızla rastlaşdı.Bu şəhərin bütün sakinləri kimi o da eybəcər idi.Qıvrım saçları,iri burnu, ləkəli dərisi,xırda gözləri var idi.Amma Şumal onun ürəyinin saflığını gözlərindən duyub,ona vuruldu.Qızın adı Kifir idi.Şumal Kifiri öz olkəsinə apardı.Kifiri görən hər kəs heyrətdən yerində donmuşdu.Şumalın atası isə yenə də qəzəblənmişdi.O, Şumalı ölkədən qovdu.Şumal və Kifir kor-peşiman Kifirin ölkəsinə qayıtdılar.

Şumal və Kifir üçün böyük,təmtəraqlı toy qurdular.Bütün ölkə onların toyuna yığışmışdı.Hamı təzəcə toplaşmışdı ki,birdən göydən “Nur yağışı”yağdı.”Yağış suyu”hər kəsin üzünü yuyub apardı.Hər kəsin daxili üzə çıxdı.Toydakı bütün adamlar gözəlləşdi,elə Kifir də.Kifirin ölkəsinə yağış yağan zamanda Şumalın da ölkəsinə leysan yağırmış.Leysan hər kəsin üzünün nurunu yuyub apardı.Hamının əsl siması üzə çıxdı.Ölkədə yaşayanların hamısı eybəcərləşdi.O,gündən Kifirin ölkəsi “Gözəllər”,Şumalın ölkəsi isə “Eybəcərlər” ölkəsi adlanır.

Bu nağılı oxumuram ki, mışıl-mışıl yatasan,oxuyuram ki,fikirləşib ağıllı yol tapasan.

Müəllif: Əfsanə əliyeva

Sən yadıma düşəndə

Təmizliyə çxıram

Saqqalımı qırxıram

Paltarım ütü görür,

Saçıma daraq dəyir

Elə darıxıram ki,

Siqaret yandırıram

Dilimə araq dəyir.

Sən yadıma düşəndə

Saatın əqrəbindən

daş asılır elə bil

Sığınıram təkliyə

Zaman dayanır,

axmır

dost,

tanış,

qohum

Küsür üzümə baxmır.

Unuduram özümü

Qopur bədəndən ruhum

Ürək sözümə baxmır.

Sən yadıma düşəndə

Qələmimə sarılıb-

baş əyirəm kağıza.

Alovum ərşə çıxır

Külət uğultu ilə-

Üfürdükcə közümü

Xatirə dəftərimdə-

Səni gəzib tapıram

İtirirəm özümü.

Sən yadıma düşəndə

Burnuma qoxun gəlir

Bahar fəsli doğulub-

payız ölən gül kimi.

Qəfildən yuxum gəlir,

Yatıb səni görürəm

Köhnə fotolentdəki-

Ağ –qara şəkil kimi.

Müəllif: Roma Xosrov