Yönümü işığa tutub gedirəm,
Gecənin içindən səhər boylanır.
Arzum bir ağacdır qollu-budaqlı,
Bol-bol çiçək açır, bəhər boylanır.
***
Yox yerdən cah-cəlal qurmuşam, nədir?
Kədərin boynunu vurmuşam, nədir?
Xəzinə üstündə durmuşam, nədir?
Ləli şəfəq saçır, gövhər boylanır.
***
Tanrım yaş qoyduqca yaşımın üstə
Bir daşım qalmadı daşımın üstə.
Qoyub əllərini qaşının üstə
Gözümdən qəm baxır, qəhər boylanır.
***
Dünyanın qəribə işləri çoxdur,
Kimə naz-balışdır, kimə də oxdur.
Insan bu mənanı necə oxudu,
Pətəyə bal qoyub, zəhər boylanır.
***
Xəyallar ovçutək pusur bərəni,
Ağlamaq bu yerdə tutur Kərəmi.
Xırman yabıları alıb dövrəmi.
İçimdən bir dəli kəhər boylanır.
***
Qabar əllərini ha döy dizinə,
Kasıb, gözəllərin dəyməz gözümə.
Bir rəis qızının idbar üzünə
Neçə kənd, neçə də şəhər boylanır.

Müəllif: Ziyəddin Səlim

Dərya tək kükrəyər ədan, iddian,
Adi həqiqətdən yoxdur xəbərin.
Görmüşük dərində boğular adam,
Sənin dayazında batıb çox dərin.
Bəlkə xoşlanmadın bu sözlərimdən,
Sərt edib şaxtalar, ayazlar məni.
Neyləyim, uşaqkən qaçdım dərindən,
Böyüdüm, qorxuzdu dayazlar məni.

Müəllif:Ziyəddin Səlim

Bu dedi: – Koroğlunun nəvəsiyəm.
O dedi: – Şah İsmayıl
Babamdı mənim.
Görəsən bəs niyə
bu günə qaldı Vətən?..

Müəllif:Ziyəddin Səlim

Ərəfatda
şeytan daşladılar,
namaz qıldılar.
Oldular tamam-dəsgah
mömin bəndə.
Kimi döndü şəhərə,
kimi əlində təsbeh
qayıtdı kəndə.
Bir sözlə,
oldular hacı.
Deputat da vardı içlərində,
nazir də.
Piştaxta arxasında
qulaqkəsənlər də vardı
aralarında,
lap elə içkini təzə
tərk edənlər də.
Xülasə, fağırlar da vardı
aralarında.
Xalam demiş, “bərkgedənlər” də.
Aylar keçdi,
illər dolandı, bu səfərdən
hamı yenə
köhnə işindəydi.
Külək yenə
həmin səmtə əsirdi.
Deputat vəd verirdi,
nazir nəzir yığırdı,
piştaxtanın arxasındakı
qulaq kəsirdi.

Müəllif:Ziyəddin Səlim

Təzə-təzə yeriyirdim,
cib tikdilər paltarıma,
şirin-şirin konfet yığdım
ciblərimə.
Cibli paltar xoşuma gəldi.
Böyüdükcə ayrı-ayrı şeylər
yığmağa başladılar
konfetlərin yerinə.
Özüm kimi ciblərim də yekəlirdi,
özüm də şişirdim,
ciblərim də şişirdi, dikəlirdi.
Bir kabinet tapşırdılar
bir gün mənə, bir kreslo.
Dünya vecimə deyildi əsla.
Cib qoydurdum
kresloya,
kabinetə,
qarşımdakı masaya da.
Peyğəmbərim ciblər idi.
Inanmazdım İsaya da,
Musaya da.
Cibdən başqa
mən hər şeyi unutmuşdum.
Ciblər mənə arxa idi,
dayaq idi,
zor, güc idi.
Bir gün mənə
cibsiz paltar geyindirdi
biçib ağı
molla Bakir cüvəllağı.
Geri dönmək istəyirdim,
çox gec idi…

Müəllif:Ziyəddin Səlim